Сураи Аль-Кахф — Оят 3

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• مَاكِثِينَ — иқоматкунандагон, мондагон, доимӣ дар ҷое қарор гирифтагон.
• أَبَدًا — ҳамеша, то абад, замони беохир ва тамомнашаванда.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони Парвардигор дар бораи подоши некӯкоронест, ки ба Худо ва расули Ӯ имон овардаанд. Худованд барои онҳо савоби бузург — ҷаннатро ваъда додааст, ки дар он ҷовидона хоҳанд монд. Онҳо дар ин неъматҳо ҳамеша қарор мегиранд ва ҳеҷ гоҳ аз он ҷудо намешаванд. Ин подош замони беохирро дар бар мегирад ва ҳеҷ гоҳ қатъ намешавад. Яъне, онҳо дар он ҷо ба таври доимӣ ва абадӣ мемонанд, бидуни он ки неъматҳо аз онҳо канда шаванд ё фано гарданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки подоши Худованд барои бандагони солеҳ беохир ва ҷовидона аст, на мисли неъматҳои дунё, ки зудгузар ва нопойдор мебошанд.
• Ваъдаи ҷаннати абадӣ дили инсонро ба некӯкорӣ ва итоат ба Худо гарм мекунад ва ӯро ба сӯи амалҳои солеҳ ҳидоят менамояд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаёти дунё муваққатӣ аст ва ҳаёти ҳақиқӣ ва ҷовидонӣ дар охират аст, бинобар ин бояд барои он ҷо тайёрӣ бигирем.
• Қуръон китобест, ки бо башоратҳои зебои худ ба инсон умед мебахшад ва ӯро ба роҳи рост ҳидоят мекунад, то ба ин неъмати абадӣ ноил гардад.