Аль-Кахф сүрәсе — Аять 72

Сүзләрнең мәгънәләре:

— أَلَمْ أَقُلْ — әйтмәдемме мин?

— لَن تَسْتَطِيعَ — һич тә көчең җитмәс, батырың җитмәс.

— صَبْرًا — сабырлыкка, түземлеккә.

Аять тәфсире:

Хозыр галәйһиссәлам Муса галәйһиссәламгә әйтте: «Мин сиңа әүвәлдән үк әйтмәдемме: син минем белән бергә булуга сабыр итә алмаячаксың?» Бу — аның элекке сүзләрен искә төшерү иде. Чөнки Муса галәйһиссәлам Хозырның эшләрен күреп, аның эчке хикмәтен белмичә, каршы килгән иде. Хозыр исә аңа: «Мин сиңа кисәткән идем бит, син минем эшләремә түзә алмаячаксың», — дип әйтте. Бу — Муса галәйһиссәламгә үзенең алдагы сүзенең дөреслеген күрсәтү һәм аның сабырсызлыгын йомшак итеп кисәтү иде.

Аятьтән алынган файдалар:

1. Галим һәм остаз кеше үз шәкертенә яки юлдашына алдан кисәтү ясаса, ул кисәтүнең дөреслеге ачыкланганда, аны рәнҗетмичә, йомшак итеп искә төшерү — әдәплелек үрнәге.
2. Белем эзләүче кеше үз остазының эшләрендә хикмәт булуын аңламаса да, сабыр итәргә һәм ашыктырып хөкем чыгармаска тиеш.
3. Кеше үзенең чикләнгәнлеген танып, белмәгән нәрсәләрендә галимнәргә ышанып, сабырлык күрсәтү — зур әхлак сыйфаты.
4. Алдан әйтелгән сүзне үтәмәү — гаеп, ләкин аны йомшак итеп, мәрхәмәтлелек белән искә төшерү — мөэминнәргә хас гүзәл сыйфат.