Сураи Аль-Кахф — Оят 72

1. Шарҳи калимаҳое, ки дар оят ниёз ба тавзеҳ доранд:

— «أَلَمْ أَقُلْ»: оё нагуфтам? ин савол барои ёдоварӣ ва тасдиқи гуфтаи пешина аст.

— «لَن تَسْتَطِيعَ»: ҳаргиз наметавонӣ, қобилияти онро надошта бошӣ.

— «صَبْرًا»: сабр, яъне тоқат ва шикебоӣ дар баробари чизҳое, ки нохушоянд ё хилофи интизори ту бошанд.

1. Тафсири оят:

Хизр (алайҳис-салом) ба Мӯсо (алайҳис-салом) гуфт: оё ман аз аввал ба ту нагуфтам, ки ту ҳаргиз наметавонӣ ҳамроҳи ман сабр кунӣ? Ин гуфтор ёдоварии он аҳд ва шарте буд, ки дар оғози ҳамроҳӣ байнашон гузошта шуда буд. Ҳангоме ки Мӯсо боз ба он амалҳое, ки Хизр анҷом медод, эътироз кард, Хизр ӯро бо нармӣ ва бо ёдоварӣ аз шарти пешина танбеҳ дод, то равшан шавад, ки сабаби нотоқатии Мӯсо ҳамин буд, ки дониши пинҳонӣ ва ҳикмати амалҳои Хизрро намедонист. Ин оят нишон медиҳад, ки Хизр аз рӯи илми худ амал мекард ва Мӯсо бо он дониши маҳдуди худ наметавонист бар он сабр кунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят барои тарғиб ба Ислом ва Қуръон гирифта мешавад:

— Қуръон моро таълим медиҳад, ки баъзе корҳо ҳикмате доранд, ки мо онро дарк намекунем; пас бояд ба Худованд таваккул кунем ва ба ҳукми Ӯ таслим шавем.

— Сабр дар роҳи омӯзиш ва ҳамроҳӣ бо донишмандон зарур аст; бе сабр инсон аз дониш ва ҳикмат маҳрум мемонад.

— Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон китоби ҳикмат ва тарбият аст; он моро ба фурӯтанӣ, эҳтиром ба донишмандон ва эҳтиёт дар доварӣ даъват мекунад.

— Ваъдаи Худованд дар Қуръон он аст, ки ҳар кас бо сабр ва таваккул роҳи ростро интихоб кунад, ба роҳат ва ҳидоят мерасад; ин моро ба дӯст доштани Қуръон ва амал ба он ташвиқ мекунад.