Сураи Аль-Кахф — Оят 74

1. Маънои калимаҳо:

• فَانطَلَقَا: Пас равона шуданд, ҳаракат карданд.
• غُلَامًا: Писари ноболиғ, кӯдаке, ки ба синни балоғат нарасидааст.
• زَكِيَّةً: Пок, бегуноҳ, тоза аз гуноҳҳо.
• بِغَيْرِ نَفْسٍ: Бе он ки ӯ касеро кушта бошад, яъне бе сабаби қисос.
• نُكْرًا: Амри зишт, нораво, муносиб ба инкор.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки онҳо аз киштӣ фаромаданд, Хизр ва Мӯсо (алайҳимассалом) дар соҳили дарё равона шуданд, то он ки ба писари ноболиғе вохӯрданд, ки бо кӯдакони дигар бозӣ мекард. Хизр он писари ноболиғро ба қатл расонд. Мӯсо (алайҳиссалом) аз ин амал ба шиддат ба тааҷҷуб омад ва барои танбеҳ додан гуфт: «Оё ту нафаси покеро, ки ҳеҷ гуноҳе накардааст ва ба синни балоғат ҳам нарасидааст, бе он ки қотиле содир карда бошад, куштаӣ? Ба ростӣ, ки ту кори бад ва норавое кардӣ, ки дар шаръ ва ақл инкор шудааст!»

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳатто бузургони динӣ низ метавонанд дар фаҳмиши ҳикмати амалҳои Худо ба озмоиш афтанд ва бояд боодобона суол кунанд.
• Ҳифзи ҷони инсон дар ислом аҳамияти бузург дорад, хусусан кӯдакони ноболиғ, ки ҳеҷ гуноҳе надоранд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҳикмати амалҳои Худованд бовар дошта бошем, ҳатто агар дар аввал фаҳмидани он бароямон душвор бошад.
• Ислом дини раҳмат ва адолат аст, ки ҳифзи ҳаёти бегуноҳонро таъкид мекунад.
• Сабри Хизр (алайҳиссалом) ва таваккули ӯ ба дониши Худо намунаи ибрат аст барои мӯъминон, ки дар ҳаёти худ ба ҳикмати Илоҳӣ бовар кунанд ва аз шитоб дар ҳукм кардан парҳез намоянд.