Surja El-Kehf — Ajet 8

Kuptimet e fjalëve:

• Sa'îden (صَعِيدًا): Tokë e sheshtë dhe e zhveshur.
• Curuzan (جُرُزًا): Tokë e thatë, e fortë dhe shterpë, që nuk mbin asgjë në të.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar na tregon në këtë ajet se gjithçka që gjendet mbi sipërfaqen e tokës – nga bukuria, zbukurimet, kopshtet, pasuritë dhe të mirat e ndryshme – të gjitha janë të përkohshme dhe do të zhduken. Kur të vijë fundi i botës dhe të përfundojë jeta e kësaj dynjaje, Allahu do ta kthejë tërë atë tokë në një sipërfaqe të sheshtë, të zhveshur dhe të thatë, pa asnjë bimë dhe pa asnjë gjallesë. Ajo do të bëhet tokë e shkretë dhe e vdekur, pa asnjë shenjë jete.

Ky realitet tregon se kjo botë me të gjitha bukuritë e saj është kalimtare dhe jo e përhershme. Prandaj, njeriu nuk duhet të mashtrohet nga shkëlqimi i dynjasë dhe të harrojë jetën e përjetshme. Ai që e kupton këtë të vërtetë, do ta përdorë jetën e tij në atë mënyrë që t'i sjellë dobi në botën tjetër, duke iu bindur Allahut dhe duke bërë vepra të mira.

Përfitimet nga ajati:

1. Kjo botë është e përkohshme dhe çdo gjë në të do të zhduket, prandaj njeriu nuk duhet t'i lidhë zemrën me të.
2. Zemra e besimtarit duhet të jetë e lidhur me Allahun dhe jetën tjetër, e jo me bukuritë kalimtare të dynjasë.
3. Ky ajet na mëson të jemi modestë dhe të mos krenohemi me pasurinë, pozitën apo bukuritë e kësaj bote, sepse të gjitha do të shndërrohen në hi e pluhur.
4. Nënshtrimi ndaj Allahut dhe veprat e mira janë të vetmet që mbeten dhe që i sjellin dobi njeriut në Ditën e Gjykimit.