Сураи Марьям — Оят 75

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• الضَّلَالَةِ: гумроҳӣ, яъне дур шудан аз роҳи ҳақ.
• فَلْيَمْدُدْ لَهُ: пас бидиҳад ба ӯ, яъне муҳлат диҳад ва дар гумроҳияш давом диҳад.
• مَدًّا: дароз кардан, яъне афзун гардондани муҳлат ва гумроҳӣ.
• مَا يُوعَدُونَ: он чизе ки ба онҳо ваъда дода шудааст.
• مَكَانًا: ҷой, манзил, мақом.
• جُندًا: лашкар, қувва, ёрдамчиён.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки ба ин гумроҳон бигӯ: ҳар касе ки дар гумроҳӣ ва нофармонӣ аст, Худои Раҳмон ба ӯ муҳлат медиҳад ва дар гумроҳияш давом медиҳад, то он ки ҳангоме ки онҳо он чизеро, ки ба онҳо ваъда дода шудааст, бибинанд — ё азоби дунё, ё рӯзи қиёмат — он гоҳ хоҳанд донист, ки кӣ ҷойгоҳаш бадтар ва лашкараш заифтар аст. Оё онҳо ё мӯъминон? Ин оят тасаллиест барои мӯъминон ва огоҳиест барои гумроҳон, ки муҳлати дунё фурсати ислоҳ аст, на далели ҳақ будан. Ҳар касе ки дар гумроҳӣ бошад, Худо ба ӯ муҳлат медиҳад, то ҳуҷҷат бар ӯ тамом шавад, вале дар ниҳоят ҳақиқат ошкор мегардад ва маълум мешавад, ки кӣ дар ҷойгоҳи бадтар ва лашкари заифтар қарор дорад.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки муҳлати дунё барои гумроҳон фурсати ислоҳ аст, на далели дуруст будани роҳи онҳо.
• Мӯъминон бояд аз ин оят тасаллӣ ёбанд, ки ҳатто агар гумроҳон дар дунё қувва ва неъмат дошта бошанд ҳам, оқибати кор ба ҳақиқат ошкор мешавад.
• Ин оят моро ба сӯи он ҳидоят мекунад, ки ҳақиқати ҳақро бо сабр ва итминон интизор шавем ва аз гумроҳӣ ва нофармонӣ эҳтиёт кунем.
• Ҳамчунин ин оят ёдовар мешавад, ки қувва ва лашкари зоҳирӣ арзиши аслӣ надорад, балки қувваи ҳақиқӣ дар имон ва тавҳид аст.