Сураи Аль-Бакара — Оят 18

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

— «صُمٌّ»: ҷамъи «أَصَمّ», яъне кароне, ки садо намешунаванд.

— «بُكْمٌ»: ҷамъи «أَبْكَم», яъне гунгоне, ки сухан наметавонанд гӯянд.

— «عُمْيٌ»: ҷамъи «أَعْمَى», яъне кӯроне, ки намебинанд.

— «لَا يَرْجِعُونَ»: боз намегарданд, яъне аз роҳи гумроҳӣ ба роҳи рост барнамегарданд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ҳоли мунофиқон ва касонеро тасвир мекунад, ки ҳақро намепазиранд. Онҳо монанди кароне ҳастанд, ки сухани ҳақро намешунаванд — нашунидани қабул ва тадаббур; гӯё гунгоне ҳастанд, ки ба ҳақ сухан намегӯянд ва онро ба забон намеоранд; ва монанди кӯроне ҳастанд, ки нури ҳидоятро намебинанд ва басират надоранд. Чунки онҳо ҳақро намешунаванд, ба он сухан намегӯянд ва онро намебинанд, аз ин рӯ аз гумроҳӣ ба ҳидоят барнамегарданд ва ба имоне, ки тарк кардаанд, боз намеоянд. Онҳо ба ҷои ҳидоят гумроҳиро ихтиёр кардаанд ва дар он қарор гирифтаанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки шунидани ҳақ танҳо бо гӯш нест, балки бо дил ва қабул аст; пас бояд ҳақро бо дили кушода бипазирем.

— Забони худро ба гуфтани ҳақ омода созем ва аз сукут дар ҷои зарурӣ парҳез кунем, то монанди гунгоне нашавем, ки ҳақро намегӯянд.

— Басират ва дидаи дилро равшан нигоҳ дорем, то нури ҳидояти Қуръонро бибинем ва аз роҳи гумроҳӣ ба роҳи рост баргардем.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳидоят неъмати бузурги Худованд аст; пас бояд шукргузор бошем ва ҳамеша аз Ӯ ҳидоят бихоҳем.

— Қуръон даъвати раҳмат аст барои онҳое, ки мешунаванд, мебинанд ва мепазиранд; пас биёед мо аз зумраи онҳо бошем, ки ҳақро қабул мекунанд ва ба он амал менамоянд.