სურა ალ-ბაქარა — აია 175

მან [ალლაჰმა] თქვენთვის აკრძალა მხოლოდ მკვდარი ცხოველი (ლეში), სისხლი, ღორის ხორცი და ის, რაც დაკლულია (მსხვერპლად) ალლაჰის გარდა სხვისთვის. ხოლო ვინც იძულებული გახდება (შიმშილის გამო აკრძალულის ჭამაზე, რათა არ დაიღუპოს), სურვილის გარეშე და გადამეტების გარეშე [არა სიამოვნებისთვის და არა გადაჭარბებით], — მასზე არ არის ცოდვა, რადგან ჭეშმარიტად, ალლაჰი მპატიებელი, შემწყალებელია.

ჭეშმარიტად, ისინი, რომელნიც მალავენ იმას, რაც ალლაჰმა გარდმოავლინა წიგნიდან [იუდეველები, ქრისტიანები და სხვები, რომლებმაც თავიანთ წიგნებში არსებული ჭეშმარიტება დამალეს], და ამის სანაცვლოდ (ჭეშმარიტების დაფარვის გამო) ყიდულობენ მცირე ფასს, — ისინი თავიანთ მუცლებში მხოლოდ ცეცხლს ყლაპავენ, ალლაჰი არ დაელაპარაკება მათ აღდგომის დღეს და არ განწმენდს მათ (ურწმუნოებისა და ცოდვებისგან), და მათთვისაა მტკივნეული სასჯელი.

ეს (ასეთი საზღაური მათთვის) — იმიტომ არის, რომ ალლაჰმა წიგნი ჭეშმარიტებით გარდმოავლინა; და ჭეშმარიტად, ისინი, რომელნიც ალლაჰის წიგნის შესახებ უთანხმოებაში არიან, უეჭველად, ღრმა განხეთქილებაში არიან.

ღვთისმოსაობა იმაში არ მდგომარეობს, რომ ლოცვის დროს თქვენი სახეები აღმოსავლეთისა და დასავლეთისკენ მიაბრუნოთ, არამედ ღვთისმოსაობა არის (ერთ-ერთი თვისება), ვინც ირწმუნა ალლაჰი, და უკანასკნელი დღე, და ანგელოზები, და წიგნი [ალლაჰის მიერ გარდმოვლენილი ყველა წერილი], და წინასწარმეტყველები და გასცემს ქონებას (ნებაყოფლობით მოწყალებად), მიუხედავად იმისა, რომ თავად უყვარს იგი, ნათესავებს, ობლებს, ღარიბებს, მოგზაურებს, მთხოვნელებს და მონების გათავისუფლებაზე (და ტყვეთა გამოსასყიდად) და აღასრულებს ლოცვას, და გასცემს სავალდებულო მოწყალებას [ზაქათს]; და ასრულებს თავიანთ შეთანხმებებს, როცა დადებს მას; და მომთმენნი არიან გაჭირვებაში [უკიდურესი სიღარიბის დროს], განსაცდელში [ავადმყოფობისას] და რისხვის დროს [მძიმე ბრძოლისას]; — სწორედ ისინი არიან, რომელნიც მართალნი იყვნენ (ალლაჰთან და მის მონებთან), და სწორედ ისინი არიან ღმრთისმოშიშნი.