Surja El-Bekare — Ajet 190

Kuptimet e fjalëve:

• Fī sebîlil-lâh: Në rrugën e Allahut, pra për ngritjen e fjalës së Tij dhe mbrojtjen e fesë së Tij.
• Lâ ta‘tedû: Mos i kaloni kufijtë e lejuar, pra mos filloni luftën dhe mos i teproni në të (si vrasja e fëmijëve, grave, pleqve, murgjve, djegia me zjarr, gjymtimi i të vdekurve etj.).
• El-mu‘tedîn: Ata që i kalojnë kufijtë që Allahu i ka caktuar, duke lejuar atë që Allahu e ka ndaluar.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar i urdhëron besimtarët që të luftojnë në rrugën e Tij ata që i sulmojnë dhe i luftojnë ata, për t’i penguar nga besimi dhe për t’i dëbuar nga vendi i tyre. Ky urdhër erdhi pasi Pejgamberi (salallahu alejhi ve sel-lem) në fillim të Islamit ishte i urdhëruar të përmbahej nga lufta kundër idhujtarëve, e më pas, pas hixhretit (migrimit në Medine), iu dha leja për të luftuar vetëm ata që e luftonin atë.

Në të njëjtën kohë, Allahu i ndalon besimtarët që të kalojnë kufijtë e lejuar në luftë, duke filluar ata sulmin pa pasur nevojë, ose duke i tejkaluar masat e duhura si: vrasja e grave, fëmijëve, pleqve dhe të sëmurëve, gjymtimi i trupave të të vdekurve, vjedhja e plaçkës së luftës para shpërndarjes, etj. Pra, lufta duhet të jetë vetëm për mbrojtje dhe për ngritjen e fjalës së Allahut, jo për hakmarrje apo agresion.

Në fund të ajetit, Allahu thekson se Ai nuk i do ata që i kalojnë kufijtë e Tij, pra ata që i shkelin urdhërat e Tij dhe i lejojnë vetes atë që Ai e ka ndaluar. Ky është një paralajmërim i fortë që besimtari duhet të jetë i drejtë edhe në luftë, duke mos e tejkaluar masën e duhur.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Islami është fe e paqes dhe e drejtësisë; lufta në të është vetëm për mbrojtje dhe për të penguar agresionin, jo për pushtim apo hakmarrje.
2. Edhe në luftë, muslimani duhet të ruajë moralin e lartë dhe të mos i kalojë kufijtë e lejuar nga Allahu, duke treguar mëshirë edhe ndaj armikut në atë që lejohet.
3. Allahu i do ata që janë të matur dhe të drejtë në çdo veprim, dhe nuk i do ata që i shkelin kufijtë e Tij – kjo na mëson të jemi gjithmonë të ekuilibruar në jetën tonë.
4. Ky ajet na mëson se leja për luftë është e kushtëzuar dhe e kufizuar, dhe se muslimani nuk duhet të jetë kurrë agresor, por vetëm mbrojtës i fesë dhe i jetës së tij.