Сураи Аль-Бакара — Оят 208

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• السِّلْمِ: сулҳ, осоиш ва итоат; дар ин ҷо мақсад дини Ислом аст, яъне таслим шудан ба Аллоҳ ва фармонҳои Ӯ.
• كَافَّةً: ҳамагӣ, пурра, тамоман; решаи он аз «кафф» буда, маънои ҷамъ кардан ва фаро гирифтанро дорад.
• خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ: қадамҳо ва осори шайтон, яъне роҳҳо ва васвасаҳое, ки шайтон ба сӯи гуноҳ даъват мекунад.
• عَدُوٌّ مُّبِينٌ: душмани ошкор ва равшан, ки душмании худро пинҳон намекунад.

1. Тафсири оят:

Эй касоне, ки ба Аллоҳ имон овардаед ва Паёмбари Ӯро пайравӣ кардаед, ба дини Ислом пурра ворид шавед ва ҳамаи аҳкому шариатҳои онро қабул кунед; аз он ҳеҷ чизро тарк накунед. Мисли аҳли китоб набошед, ки бахше аз китобро қабул ва бахше дигарро инкор мекунанд. Ҳамаи дастурҳои Исломро якҷоя ва комил бипазиред ва дар зиндагӣ ба он амал кунед.

Ҳамчунин аз қадамҳо ва роҳҳои шайтон пайравӣ накунед — яъне он чизҳое, ки шайтон барои шумо зебо нишон додааст ва ба сӯи гуноҳу нофармонӣ даъват мекунад. Ба васвасаҳои ӯ гӯш надиҳед ва аз роҳи ӯ наравед.

Бе гумон, шайтон барои шумо душмани ошкор аст; душмании худро пинҳон намекунад ва ҳамеша ба зарари шумо мекӯшад. Пас, аз ӯ ҳазар кунед ва эҳтиёт намоед.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ислом дини комил ва пурра аст; он бахш-бахш қабул карданӣ нест, балки бояд тамоми аҳкоми онро бо дили кушод пазируфт. Ин комилият нишон медиҳад, ки Ислом барои ҳамаи ҷанбаҳои ҳаёти инсон роҳнамоӣ дорад.
• Имон танҳо дар забон нест, балки бояд дар амал ва зиндагӣ зоҳир шавад. Ҳар фарди муъмин метавонад бо амал ба ҳамаи дастурҳои Ислом ба камол ва саодат бирасад.
• Душмании шайтон ошкор аст; ӯ ҳамеша мехоҳад инсонро аз роҳи рост гумроҳ кунад. Пас, бояд ҳушёр бошем ва ба васвасаҳои ӯ гӯш надиҳем.
• Пайравӣ аз роҳи шайтон ба ҳалокат ва гумроҳӣ мебарад, дар ҳоле ки итоат ба Аллоҳ ва пайравӣ аз шариати Ӯ ба осоишу некбахтӣ дар дунё ва охират мерасонад.
• Ин оят ба муъминон даъват мекунад, ки дар дини худ устувор бошанд ва аз роҳҳои гуногуни гумроҳӣ, ки шайтон пеш мегузорад, эҳтиёт кунанд. Ин боиси меҳру муҳаббат ба Ислом ва Қуръон мегардад, зеро Қуръон роҳи наҷот ва саодатро нишон медиҳад.