Сураи Аль-Бакара — Оят 207

1. Маънои калимаҳо:

• يَشْرِي: мефурӯшад, яъне худро фидо мекунад.
• نَفْسَهُ: худаш, ҷонаш.
• ابْتِغَاءَ: ба маънои талаб кардан, ҷустан.
• مَرْضَاتِ: ризоият, хушнудии Худо.
• رَءُوفٌ: меҳрубон, дилсӯз.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки баъзе аз мардум ҳастанд, ки худро барои ба даст овардани ризоияти Худо мефурӯшанд. Яъне онҳо ҷони худро дар роҳи итоати Парвардигор, ҷиҳод дар роҳи Ӯ ва иҷрои фармонҳои Ӯ фидо мекунанд. Онҳо ҳама чизеро, ки доранд, барои хушнудии Худо сарф мекунанд ва аз ҳавои нафс ва хоҳишҳои шахсӣ даст мекашанд. Ин гуна одамон мӯъминони ростқавланд, ки ризоияти Худоро бар ҳама чиз афзал медонанд.

Сипас Худованд мефармояд: «Валлоҳу раъуфун бил-ибод» — яъне Худо нисбат ба бандагонаш бисёр меҳрубон ва дилсӯз аст. Ӯ бандагони мӯъмини худро дар ҳаёти дунё ва охират бо раҳмати васеи худ фаро мегирад ва ба онҳо беҳтарин подошро медиҳад. Меҳрубонии Худо на танҳо дар охират, балки дар ҳамин дунё низ зоҳир мешавад — Ӯ онҳоро ба ҷиҳод ва итоат таклиф кардааст, то савоби бузург ба даст оваранд ва ба дараҷаҳои олӣ расиданашон муяссар гардад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки дар роҳи Худо фидо кардани ҷон ва мол аз бузургтарин амалҳои нек аст ва сабаби ба даст овардани ризоияти Парвардигор мегардад.
• Худованд бандагони худро дӯст медорад ва ба онҳо меҳрубон аст; Ӯ ҳеҷ гоҳ таклифи зиёде бар дӯши бандагонаш намегузорад, балки ҳамаи фармонҳояш ба манфиати худи инсон аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар ҳаёти худ ризоияти Худоро ҷустуҷӯ кунем ва аз худпарастӣ ва ҳавои нафс дурӣ ҷӯем.
• Меҳрубонии Худо нисбат ба бандагонаш бениҳоят васеъ аст; Ӯ мехоҳад, ки бандагонаш ба саодати дунёву охират бирасанд ва барои онҳо роҳи осонро муайян кардааст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки имони ҳақиқӣ он аст, ки инсон ҳама чизро барои Худо фидо кунад ва аз ин фидокорӣ ҳеҷ пушаймонӣ нахӯрад, зеро подоши Худо беҳтар ва мондагор аст.