Сураи Аль-Бакара — Оят 209

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• زَلَلْتُم: каҷ рафтед, аз роҳи рост дур шудед, хато кардед.
• الْبَيِّنَات: далелҳои равшану ошкор, нишонаҳои возеҳи ҳақ.
• عَزِيزٌ: ғолиб, тавонманд, касе ки ҳеҷ чиз аз дасти ӯ намегурезад.
• حَكِيمٌ: доно, кордон, ки ҳар корро ба ҷои худ мегузорад.

1. Тафсири оят:

Пас агар шумо аз роҳи рост каҷ рафтед ва хато кардед, баъд аз он ки далелҳои равшану возеҳ ба шумо расид — яъне Қуръон ва суннат ҳақро ба шумо нишон доданд — пас бидонед, ки Аллоҳ таоло ғолибу тавонманд аст ва ҳеҷ чиз аз дасти ӯ намегурезад. Ӯ дар подшоҳии худ пирӯзманд аст ва метавонад ҳар гуна интиқомро бигирад. Ҳамчунин Ӯ доно аст дар амру фармонҳои худ; ҳар чизро ба ҷои муносиб мегузорад ва ҳеҷ корро беҳикмат намекунад. Ӯ танҳо ба ҳақ интиқом мегирад ва ҳеҷ ситам намекунад. Пас аз ин оят бармеояд, ки бояд аз Аллоҳ тарсид, Ӯро бузург донистем ва аз роҳи Ӯ каҷ нарафтем.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки пас аз расидани далелҳои равшани ҳақ, мо масъули амалҳои худ ҳастем ва набояд аз роҳи рост каҷ равем.
• Аллоҳ таоло ғолибу доно аст; ин боиси он мешавад, ки мо ба Ӯ таваккал кунем ва аз азоби Ӯ битарсем.
• Хикмати Аллоҳ таоло дар он аст, ки ҳар корро ба ҷои худ мегузорад; ин моро водор мекунад, ки ба фармонҳои Ӯ боварӣ дошта бошем ва аз онҳо итоат кунем.
• Ин оят моро ба тавба ва бозгашт ба сӯи Аллоҳ ташвиқ мекунад, зеро Ӯ омурзанда ва меҳрубон аст барои касоне, ки ба Ӯ рӯ меоваранд.
• Ҳамин тавр, ин оят моро ба ислом ва Қуръон наздиктар мекунад ва дар дилҳо муҳаббати ҳақро зиёд мегардонад.