Σούρα Αλ-Μπακάρα — Στίχος 261

Ή (είδες, ω, Μωχάμμαντ, κάποιον) σαν αυτόν που πέρασε από μια κωμόπολη που είχε πέσει πάνω από τις στέγες της (δηλ. γκρεμίστηκαν όλα και πέθαναν οι κάτοικοί της), και είπε: «Πώς ο Αλλάχ φέρνει ξανά στη ζωή αυτήν (την κωμόπολη) μετά τον θάνατό της;» Έτσι, ο Αλλάχ τον έκανε να πεθάνει για εκατό χρόνια, και έπειτα τον ανέστησε. Είπε (ο Αλλάχ): «Πόσο καιρό έμεινες (νεκρός);» Είπε (ο άνδρας): «Έμεινα μια μέρα ή μέρος μιας ημέρας.» Είπε (ο Αλλάχ): «Όχι, στ’ αλήθεια, έμεινες εκατό χρόνια. Κοίτα το φαγητό σου και το ποτό σου, δεν έχουν αλλάξει (με το χρόνο). Και κοίτα τον (νεκρό) γάιδαρό σου (πώς θα τον αναστήσουμε τώρα). Και θα σε κάνουμε ένα σημάδι για τους ανθρώπους. Και κοίτα τα (σκορπισμένα) οστά (του γαϊδάρου σου) - πώς θα τα ενώσουμε και έπειτα θα τα ντύσουμε με σάρκα.» Και όταν έγινε σαφές σ’ αυτόν, είπε: «Ξέρω ότι ο Αλλάχ είναι για τα πάντα Ικανός.»

Και (ανάφερε, ω, Μωχάμμαντ) όταν ο Ιμπραήμ (Αβραάμ) είπε: «Ω, Κύριέ μου, δείξε μου (ώστε να δω με τα μάτια) πώς αναστένεις τους νεκρούς.» Είπε (ο Αλλάχ): «Μα δεν το πίστευες; (δηλ. ‘αφού ήδη το πιστεύεις αυτό’)» Είπε: «Πιστεύω, αλλά (ρωτάω, πώς το κάνεις) ώστε η καρδιά μου να ικανοποιηθεί (βλέποντας με τα μάτια αυτό που ήδη πιστεύω με την καρδιά). Είπε (ο Αλλάχ): «Πάρε τέσσερα πουλιά και φέρτα κοντά σου (και σφάγιασέ τα) και κόψτα (σε κομμάτια), στη συνέχεια, βάλε σε κάθε λόφο ένα κομμάτι απ' αυτά· και έπειτα κάλεσέ τα - θα έρθουν σ' εσένα σπεύδοντας. Και να ξέρεις ότι ο Αλλάχ είναι ‘Αζείζ (Παντοδύναμος, Ανίκητος) και Χακείμ (Πάνσοφος).»

Εκείνοι που ξοδεύουν από την περιουσία τους στον δρόμο του Αλλάχ και έπειτα δεν κάνουν αυτό που ξόδεψαν να ακολουθείται ούτε από το να καυχιούνται (σ’ αυτόν που του έδωσαν ελεημοσύνη), ούτε από κακό (με το να τον βλάπτουν με λόγια ή με πράξεις σχετικά με την ελεημοσύνη τους), θα λάβουν την αμοιβή τους από τον Κύριό τους, και γι’ αυτούς δεν υπάρχει φόβος (για την τιμωρία του Αλλάχ την Ημέρα της Κρίσεως), ούτε θα λυπηθούν (για οτιδήποτε παραμέλησαν από τις εγκόσμιες απολαύσεις).

Τα καλά λόγια και η συγχώρεση είναι καλύτερα από μια ελεημοσύνη που ακολουθείται από κακό (με το να καυχιέται κανείς σ’ αυτόν που του έδωσε ελεημοσύνη). Και ο Αλλάχ είναι Γανέι (Πλούσιος, Απαλλαγμένος από όλες τις ανάγκες), και Χαλείμ (Μακρόθυμος).