Сураи Та Ха — Оят 15

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• السَّاعَةَ: Рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоби аъмол.
• آتِيَةٌ: Оянда, воқеъшаванда, ки ҳатман мерасад.
• أَكَادُ أُخْفِيهَا: Наздик аст, ки вақти онро пинҳон дорам; яъне вақти дақиқи онро аз бандагон пинҳон медорам.
• لِتُجْزَى: То ки подош дода шавад, ҷазо дода шавад.
• تَسْعَى: Он чӣ ки инсон дар ҳаёти худ мекунад аз некӣ ё бадӣ.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки Рӯзи қиёмат ҳатман фаро мерасад ва дар он шакке нест. Ин рӯз вақти муайяне дорад, ки танҳо Худо онро медонад ва аз ҳамаи махлуқот пинҳон доштааст. Ҳатто наздик аст, ки вақти онро аз худ низ пинҳон дорад, то ҳеҷ кас аз он огоҳ нашавад. Ҳикмати ин пинҳон доштани вақти қиёмат ин аст, ки ҳар кас ҳамеша омода бошад ва аз он битарсад, зеро вақте ки инсон намедонад, ки кай қиёмат мешавад, дар ҳар лаҳза эҳтимоли онро дорад ва бояд ҳамеша ба амали нек машғул бошад. Инчунин, ин рӯз барои он аст, ки ҳар як шахс ба амалҳое, ки дар дунё анҷом додааст — хоҳ нек бошад, хоҳ бад — подош ё ҷазои худро бигирад. Ҳеҷ кас аз ҳисобу китоб наметавонад фирор кунад ва ҳар амали хурду бузург сабт шудааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки ҳамеша ба Рӯзи қиёмат бовар дошта бошем ва худро барои он омода созем.
• Пинҳон будани вақти қиёмат ҳикмати бузург дорад: инсон бояд ҳамеша бедордил бошад ва аз амалҳои бад парҳез кунад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки адолати Худо комил аст: ҳар кас ба андозаи амали худ подош мегирад, хоҳ некӣ бошад, хоҳ бадӣ.
• Ин боварӣ ба инсон оромиш ва умед мебахшад, ки ҳеҷ некии ӯ беподош намемонад ва ҳеҷ бадие беҷазо намемонад.
• Ин оят моро ба сӯи корҳои нек ва саъю кӯшиш дар роҳи ростӣ ҳидоят мекунад, то дар он Рӯз сарбаланд бошем.