Сураи Та Ха — Оят 16

1. Маънои калимаҳо:

— «فَلَا يَصُدَّنَّكَ»: пас набояд боздорад туро.

— «عَنْهَا»: аз он (яъне аз имон ба рӯзи қиёмат ва омодагӣ барои он).

— «مَن لَّا يُؤْمِنُ بِهَا»: касе ки ба рӯзи қиёмат имон надорад.

— «وَاتَّبَعَ هَوَاهُ»: ва аз ҳавои нафси худ пайравӣ кардааст.

— «فَتَرْدَىٰ»: пас ҳалок мешавӣ.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба Ҳазрати Мӯсо (алайҳис-салом) хитоб мекунад, ки набояд касе туро аз имон ба рӯзи қиёмат ва омодагӣ барои он боздорад. Он касе ки ба рӯзи қиёмат бовар надорад ва аз ҳавои нафси худ пайравӣ мекунад, метавонад туро аз ин роҳи дуруст гардонад. Агар аз онҳо пайравӣ кунӣ ва аз имон ба рӯзи қиёмат рӯй гардонӣ, пас ҳалок мешавӣ. Ин оят ҳушдор медиҳад, ки инсон набояд таҳти таъсири касоне қарор гирад, ки ба рӯзи қиёмат имон надоранд ва танҳо аз хоҳишҳои нафсии худ пайравӣ мекунанд. Чунин одамон метавонанд монеи роҳи ҳақ шаванд ва инсонро аз саодати ҷовидонӣ дур кунанд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки бояд ба рӯзи қиёмат имон дошта бошем ва барои он омодагӣ кунем.

— Набояд таҳти таъсири касоне қарор гирем, ки ба рӯзи қиёмат имон надоранд ва аз ҳавои нафси худ пайравӣ мекунанд.

— Ин оят ҳушдор медиҳад, ки пайравӣ аз чунин одамон метавонад ба ҳалокат оварда расонад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки бояд дар роҳи ҳақ устувор бошем ва аз касоне ки монеи роҳи ҳақ мешаванд, дурӣ ҷӯем.

— Ин оят нишон медиҳад, ки имон ба рӯзи қиёмат ва амали солеҳ воситаи наҷот ва саодати ҷовидонӣ аст.