Surja Ta Ha — Ajet 48

Kuptimet e fjalëve:

• كَذَّبَ: mohoi, përgënjeshtroi atë që iu shpall nga Allahu.
• تَوَلَّى: u largua, ia ktheu shpinën dhe nuk e pranoi thirrjen.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar i mëson Musait dhe Harunit (paqja qoftë mbi ta) se atyre u është shpallur nga ana e Tij se dënimi i Tij, si në këtë botë ashtu edhe në botën tjetër, është i garantuar për atë që i përgënjeshtron argumentet dhe shenjat e Allahut, dhe për atë që largohet nga thirrja e të dërguarve, ia kthen shpinën urdhërave të Allahut dhe nuk i përgjigjet ftesës së tyre. Ky është një paralajmërim i qartë për Faraonin dhe popullin e tij, sepse ata i përgënjeshtruan argumentet e Allahut dhe u larguan nga e vërteta. Ajeti vjen si vazhdim i fjalës së Musait dhe Harunit para Faraonit, ku ata i shpallin atij se dënimi i Allahut është i lidhur me mohimin dhe largimin nga e vërteta, jo me ndonjë gjë tjetër. Kjo është një ftesë e qartë dhe e sinqertë, e cila ia lë atij mundësinë të besojë dhe të shpëtojë nga dënimi.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Dënimi i Allahut nuk zbret mbi njeriun për shkak të pasurisë, pozitës apo fuqisë, por vetëm për shkak të mohimit të së vërtetës dhe largimit nga udhëzimi i Tij. Kjo tregon drejtësinë absolute të Allahut.
2. Thirrja e të dërguarve është e mbështetur në shpalljen hyjnore, dhe ata nuk flasin nga dëshira e tyre, prandaj fjalët e tyre janë të vërteta dhe të sigurta.
3. Ajeti i hap dyert e shpresës për çdo njeri që gabon, sepse dënimi nuk është i lidhur me gabimin në vetvete, por me mohimin dhe largimin kokëfortë nga e vërteta. Kushdo që kthehet dhe beson, i hapen dyert e mëshirës së Allahut.
4. Thirrja islame bazohet në qartësi dhe sinqeritet; muslimani e thotë të vërtetën edhe para atyre që kanë pushtet, ashtu siç e bënë Musai dhe Haruni para Faraonit, pa frikë nga askush tjetër përveç Allahut.