Сураи Аль-Анбия — Оят 103

1. Шарҳи калимаҳое, ки дар оят равшанӣ талаб мекунанд:

• الْفَزَعُ الْأَكْبَرُ — даҳшати бузургтарин, яъне сахтиҳо ва ҳаросҳои рӯзи қиёмат, бахусус нафаси дуюм (нафхаи дуввум) ва ҳисобу китоб.
• تَتَلَقَّاهُمُ — пешвоз мегиранд онҳоро, истиқбол мекунанд.
• الْمَلَائِكَةُ — фариштагон.
• تُوعَدُونَ — ваъда дода мешудед, яъне он чизе, ки дар дунё ба шумо ваъда шуда буд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки бандагони некӯкор ва парҳезгор дар рӯзи қиёмат аз даҳшати бузургтар ҳеҷ ғаму андуҳе нахоҳанд дошт. Онҳо аз ҳаросҳои сахти он рӯз дар амон хоҳанд буд. Ва фариштагон онҳоро пешвоз гирифта, мужда медиҳанд ва мегӯянд: «Ин аст он рӯзе, ки дар дунё ба шумо ваъда дода мешуд» — яъне рӯзи подошу савоб ва раҳмати Худо. Ин оят барои муъминон паёми умедбахш ва тасаллидиҳанда аст, ки сахтиҳои рӯзи қиёмат ба онҳо зарар намерасонад ва онҳо ба неъматҳои ҷовидонӣ ва хушнудии Худо мушарраф мешаванд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бандагони некӯкори худро дар рӯзи сахтӣ танҳо намегузорад ва онҳоро аз даҳшатҳои бузург эмин медорад.
• Фариштагон ба муъминон муждаи хуш медиҳанд, ки ин нишонаи эҳтироми Худо ба бандагони солеҳ аст.
• Ваъдаи Худо ҳатман иҷро мешавад; ҳар касе ки дар дунё ба Худо ва рӯзи охират имон оварад ва амали нек кунад, подоши бузург хоҳад гирифт.
• Ин оят дили инсонро ба сӯи умед ва некӯкорӣ мекашад, зеро нишон медиҳад, ки роҳи ислом роҳи наҷот ва саодати ҷовидонӣ аст.
• Қуръон китобест, ки ба инсон роҳи дурустро нишон медиҳад ва ӯро ба сӯи зиндагии пур аз оромиш дар охират ҳидоят мекунад.