Сураи Аль-Анбия — Оят 102

1. Маънои калимаҳо:

• حَسِيسَهَا: садои паст ва оҳистаи оташи дӯзах, ҳатто нафасгирии он.
• اشْتَهَتْ: орзу ва хоҳиши дилӣ кард.
• خَالِدُونَ: ҷовидона, абадӣ мондагон.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи бандагони некӯкор ва парҳезгор аст, ки Худованд онҳоро аз азоби дӯзах наҷот додааст. Онҳо дар Ҷаннат ҷой мегиранд ва ҳатто садои оҳистаи оташи дӯзахро низ намешунаванд. Ин садои гӯшхароши дӯзах ба гӯши онҳо намерасад ва онҳо аз он бехабаранд. Онҳо дар Ҷаннат дар ҳолате қарор доранд, ки ҳар он чизе ки дилҳояшон орзу мекунад ва мехоҳад, барояшон муҳайёст — аз неъматҳо, лаззатҳо ва хушӣҳои бепоён. Ва онҳо дар ин неъматҳо ҷовидонаанд, яъне ҳеҷ гоҳ аз он ҷо берун намешаванд ва неъматҳояшон қатъ намегардад. Ин подоши бузург барои касонест, ки дар дунё аз Худо тарсиданд ва аз гуноҳҳо дурӣ ҷустанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки подоши некӯкорон назди Худованд бениҳоят бузург аст — онҳо на танҳо аз азоби дӯзах наҷот меёбанд, балки ҳатто садои онро низ намешунаванд.
• Ҷаннат ҷои орзуҳои ҳақиқӣ аст: ҳар чизе ки инсон дар дил орзу мекунад, дар он ҷо ба даст меояд, аммо ба шакли комилтар ва беҳтар.
• Неъматҳои Ҷаннат абадӣ ва ҷовидонаанд, баръакси неъматҳои дунё, ки зудгузар ва нопойдор ҳастанд.
• Ин оят моро ба амалҳои нек ва парҳезгорӣ ташвиқ мекунад, то ки сазовори ин подоши бузург гардем.
• Инсон бояд ҳамеша ба Худованд умедвор бошад ва аз раҳмати Ӯ ноумед нашавад, зеро Худованд барои бандагони солеҳ чунин неъматҳои азим омода кардааст.