سوره انبیا — آیه 103

معانی کلمات:

• الفزع الأکبر: مراد از آن، هول و وحشت بزرگ روز قیامت است؛ برخی مفسران آن را به «نفخه صور» یا لحظههای هولناک قیامت تفسیر کردهاند.
• تتلقاهم: استقبال میکنند و به استقبالشان میآیند.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه شریفه، حال و روز مؤمنان پرهیزگار را در روز قیامت بیان میکند و میفرماید که آنان را اندوه و ترس بزرگ آن روز فرا نمیگیرد؛ یعنی آن هول و وحشت عظیمی که دلهای بسیاری را به لرزه میاندازد و دوزخیان را در اضطراب و نگرانی فرو میبرد، هرگز به سراغ این بندگان مخلص نمیآید و آنان را غمگین نمیسازد. بلکه برعکس، فرشتگان رحمت الهی به استقبال آنان میآیند و با رویی گشاده و زبانی خوش، به آنان تهنیت میگویند و بشارت میدهند که: «این همان روزی است که به شما وعده داده میشد؛ روزی که در آن، کرامت و پاداش نیکوی پروردگارتان را دریافت خواهید کرد و وارد بهشت جاودان خواهید شد.» این استقبال فرشتگان و این بشارت، نشانهی محبت و لطف ویژهی خداوند به بندگان صالح اوست و آرامشی عمیق را در دلهای آنان جای میدهد.

فواید و پیامهای آیه:

1. امیدواری به رحمت الهی: این آیه به مؤمنان امیدواری میدهد که سختیها و هولهای روز قیامت برای آنان نیست؛ بلکه خداوند برای بندگان صالحش، آرامش و امنیت کامل فراهم کرده است.
2. اهمیت ایمان و عمل صالح: این بشارت بزرگ، نتیجهی ایمان راستین و عمل شایسته در دنیاست؛ پس انسان باید در زندگی خود، با اطاعت از خدا و پیامبرش، زمینهساز چنین پایانی خوش و سعادتمندانهای باشد.
3. لطف و محبت فرشتگان به مؤمنان: فرشتگان الهی نه تنها مأمور عذاب و حسابرسیاند، بلکه برای اولیای خدا، مأمور بشارت و تهنیت هستند. این نشان میدهد که جهان هستی و فرشتگان آن، در خدمت سعادت مؤمناناند.
4. وعدهی الهی، حتمی و راستین: این آیه یادآور میشود که وعدههای خداوند، چه در مورد پاداش نیکوکاران و چه در مورد عذاب بدکاران، قطعی و تخلفناپذیر است و روزی فرا خواهد رسید که همهی این وعدهها تحقق یابد.