Сураи Аль-Анбия — Оят 104

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• نَطْوِي — мепечонем, меғунҷонем.
• السِّجِلّ — саҳифа, дафтар ё номае, ки чизе дар он навишта шудааст.
• لِلْكُتُبِ — барои навиштаҳо, яъне барои он чи дар он сабт шудааст.
• نُّعِيدُهُ — онро бозмегардонем, аз нав меофарем.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи рӯзи қиёмат ва қудрати бепоёни Худованд дар эҳёи махлуқот сухан мегӯяд. Дар он рӯз Худованд осмонро мисли печонидани саҳифае, ки дар он чизе навишта шудааст, мепечонад; ситораҳо маҳв мешаванд ва нишонаҳои он аз байн мераванд. Ҳамон гуна ки Худованд офаринишро бори аввал аз нестӣ оғоз кард, бори дигар онро ба ҳамон шакле, ки аввалин бор офарида буд, бозмегардонад ва мардумро барои ҳисобу китоб эҳё мекунад. Ин ваъдаи Худованд аст, ки ҳатман иҷро мешавад ва ҳеҷ гуна хилоф дар он нест. Ӯ ҳамеша ваъдаи худро иҷро мекунад ва дар ин қудрат дорад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят қудрати бузурги Худовандро нишон медиҳад, ки Ӯ метавонад осмони азимро печонад ва махлуқотро аз нав эҳё кунад.
• Бовар ба рӯзи қиёмат ва эҳёи пас аз марг дар дили инсон умед ва тарсро зинда мекунад ва ӯро ба амалҳои нек ҳидоят менамояд.
• Ваъдаи Худованд ҳатман иҷро мешавад; ин боиси оромии дили мӯъминон ва боварии онҳо ба адолати Худованд аст.
• Инсон бояд дарк кунад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳаёти ҳақиқӣ дар охират аст, бинобар ин бояд барои он рӯз омодагӣ бинад.
• Ин оят даъват мекунад, ки инсон ба бузургии Худованд андеша кунад ва ба Ӯ таваккал намояд, зеро Ӯ бар ҳар чиз қодир аст.