Сураи Аль-Анбия — Оят 5

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أَضْغَاثُ أَحْلَامٍ: хобҳои омехта ва беасос, ки таъбире надоранд.
• افْتَرَاهُ: онро аз худи худ сохтааст ва дурӯғ бастааст.
• شَاعِرٌ: шоир, яъне он чи овардааст, шеър аст, на ваҳй.
• آيَةٍ: мӯъҷизаи ҳиссӣ ва ошкор.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз саркашӣ ва саргардонӣ дар гуфтори кофирон хабар медиҳад. Онҳо дар бораи Қуръоне, ки Муҳаммад (с) овардааст, ба як сухан қаноат накарданд ва ҳар дафъа гуфтори худро тағйир медоданд. Гоҳе мегуфтанд: инҳо хобҳои парешон ва омехтаанд, ки ҳеҷ ҳақиқате надоранд. Гоҳе мегуфтанд: не, балки худи ӯ инро аз худ сохтааст. Боз гоҳе мегуфтанд: ӯ шоир аст ва ин чизе, ки овардааст, шеър аст. Онҳо ҳатто даъво карданд, ки агар ӯ дар даъвои худ ростгӯст, бояд ба мо мӯъҷизаи ошкор ва ҳиссӣ биёрад, монанди мӯъҷизаҳое, ки паёмбарони пешин оварда буданд, аз қабили шутури Солеҳ ё асои Мӯсо ва мӯъҷизаҳои Исо (а). Ин гуфторҳои гуногун ва мутазод нишон медиҳад, ки онҳо дар ҳақиқат ҳақро намеҷустанд, балки танҳо баҳона мекарданд ва мехостанд аз имон овардан ба Қуръон ва паёмбар (с) сар тофта, роҳи дигаре пайдо кунанд. Ҳақиқат ин аст, ки Қуръон каломи Худованд аст ва ҳеҷ яке аз ин тавсифҳо ба он рост намеояд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон дар қалбҳои мухолифон ҳайрату саргардонӣ ба вуҷуд овардааст ва онҳо натавонистанд дар бораи он ба як сухани устувор бимонанд.
• Қуръон ба гунае аст, ки ҳатто душманонашро ба эътирофи бузургӣ ва муъҷиза будани худ водор мекунад, гарчанде аз рӯи кибру ҳасад онро инкор кунанд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръонро бо дили кушод ва тадбир бихонем ва дар он андӯҳ кунем, зеро он каломи Худованд ва муъҷизаи ҷовидонӣ аст.
• Аз ин оят меомӯзем, ки баҳонаҷӯӣ ва саргардонӣ дар ҳақ роҳ ба ҳақиқат намебарад, балки бояд бо инсоф ва талабгории ҳақ ба Қуръон ва паёмбарон (а) муносибат кунем.
• Ин оят ҳамчунин ба мо мефаҳмонад, ки Қуръон ба гунае равшан ва муъҷиза аст, ки ҳеҷ кас наметавонад мисли онро биёрад, ва ин худи далели ростӣ ва аз ҷониби Худо будани он аст.