Сураи Аль-Анбия — Оят 6

1. Маънои калимаҳои оят:

— «Қаря»: деҳа ё шаҳр, ва мақсад аз он сокинони он аст.

— «Аҳлакноҳо»: несту нобуд кардем, ҳалок сохтем.

— «Афҳум»: оё онҳо? (ҳамзаи истифҳом барои инкор ва таъаҷҷуб).

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят мефармояд, ки пеш аз ин мушрикони Қурайш ҳеҷ деҳа ва шаҳре набуд, ки сокинонаш мӯъҷизаҳои пешниҳодкардаи худро дида бошанд ва ба онҳо имон оварда бошанд. Балки ҳангоме ки мӯъҷизаҳо ба онҳо нишон дода шуд, онҳоро дурӯғ шумурданд ва инкор карданд. Пас Худованд онҳоро ба сабаби куфру саркашиашон ҳалок сохт. Оё ин мушрикони Қурайш, ки ҳамон гуна мӯъҷизаҳоро талаб мекунанд, имон меоваранд, агар он мӯъҷизаҳо ба онҳо нишон дода шавад? Не, онҳо ҳаргиз имон намеоваранд, зеро дилашон аз саркашӣ ва ғурур пур аст ва онҳо аз гузаштагони худ ҳам саркаштар ва сахттар мебошанд. Ин оят нишон медиҳад, ки талаби мӯъҷиза аз ҷониби кофирон барои ёфтани ҳақиқат нест, балки барои баҳона ҷустан ва саркашӣ аст. Агар онҳо мӯъҷизаҳоро бибинанд ҳам, боз имон намеоваранд, чунон ки пеш аз онҳо низ чунин буданд ва ба ҳалокат расиданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки имон овардан ба Худованд на танҳо бо дидани мӯъҷизаҳо ба даст меояд, балки бо дили кушода ва таслим шудан ба ҳақиқат ба даст меояд.

— Худованд одил аст ва касеро бе сабаб ҳалок намекунад; ҳалокати гузаштагон ба сабаби куфру саркашии онҳо буд.

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки аз саркашӣ ва ғурур дурӣ ҷӯем ва ба суханони паёмбарон гӯш диҳем.

— Худованд ба ин уммат марҳамат кардааст, ки онҳоро ба сабаби саркашиашон несту нобуд намекунад, то баъзе аз онҳо тавба кунанд ва ба роҳи рост оянд.

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Қуръон ва паёмбарон барои ҳидояти мардум омадаанд ва ҳар касе бо дили пок ба онҳо рӯ оварад, Худованд ӯро ҳидоят мекунад.