Сураи Аль-Муминун — Оят 104

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• تَلْفَحُ — месӯзонад, оташ ба рӯй мерасад ва онро месӯзонад.
• كَالِحُونَ — абрӯ дар ҳам кашида, чеҳраашон талх ва бадшакл шуда, лабҳояшон ҷамъ шуда ва дандонҳояшон намоён гардидааст.

1. Тафсири оят:

Дӯзахиён дар ҳолате қарор мегиранд, ки оташи дӯзах рӯйҳои онҳоро месӯзонад ва аз шиддати азобу ранҷ чеҳраҳояшон тағйир меёбад. Лабҳои боло ва поёни онҳо аз сахтии азоб ба ҳам мечаспад ва дандонҳояшон берун меояд. Ин манзара нишонаи ниҳояти хорӣ, надомат ва азоби сахти онҳост, ки ҳеҷ гуна оромиш ва умедворӣ надоранд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҷазои амалҳои бад дар охират хеле вазнин аст ва бояд аз он битарсем.
• Ваъдаи азоби дӯзах боиси он мегардад, ки инсон ба тавба ва итоати Худо рӯй оварад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки раҳмати Худованд барои бандагони некӯкор бузург аст ва ҳар кас дар дунё роҳи дурустро интихоб кунад, аз чунин азоб наҷот меёбад.
• Ёдовар мешавад, ки Қуръон ояти ҳидоят аст ва бо хондану андеша кардан дар он, инсон метавонад худро аз оқибати бад нигаҳ дорад.