Сураи Аль-Муминун — Оят 105

1. Маънои калимаҳо:

— «أَلَمْ»: оё не? (барои савол додани инкорӣ ва ёдоварӣ).

— «آيَاتِي»: оятҳои Ман, яъне оятҳои Қуръон.

— «تُتْلَىٰ»: хонда мешуданд, тиловат мегардиданд.

— «تُكَذِّبُونَ»: дурӯғ мешумурдед, инкор мекардед.

1. Тафсири оят:

Рӯзи қиёмат ба аҳли дӯзах барои сарзаниш ва надомат гуфта мешавад: оё оятҳои Ман — оятҳои Қуръон — дар дунё бар шумо хонда намешуданд? Пас шумо онҳоро дурӯғ мешумурдед ва инкор мекардед. Ин сухан ба онҳо ба хотир меоварад, ки чаро ба ин азоб гирифтор шуданд: сабаби он ин буд, ки онҳо ба оятҳои Худо имон наоварданд ва онҳоро такзиб карданд. Ҳамин гуна ба онҳо гуфта мешавад, то ки пушаймонӣ ва надомати онҳо афзун гардад ва бидонанд, ки ин азоб ба ҳақ бар онҳост.

1. Фоидаҳо:

— Қуръон дастури Худованд барои инсон аст; хондан ва шунидани он бояд ба имон ва амал оварда расонад, на ба инкор.

— Ин оят ҳушдор медиҳад, ки такзиб кардани оятҳои Худо оқибати бад дорад ва инсонро ба ҳалокат мебарад.

— Раҳмати Худо дар он аст, ки пеш аз азоб ба мо оятҳояшро мефиристад ва моро огоҳ мекунад; пас биёед қабл аз пушаймонӣ ба Қуръон гӯш диҳем ва ба он амал кунем.

— Ин оят моро ба муҳаббат ба Қуръон ва пайравӣ аз он ташвиқ мекунад, то ки дар рӯзи қиёмат аз сарзаниш ва надомат набошем.