Сураи Аль-Муминун — Оят 103

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшансозӣ талаб мекунанд:

• «مَوَازِينُهُ» — тарозуҳои аъмолаш, яъне меъёри ченкунии некиву бадӣ.
• «خَفَّتْ» — сабук шуд, кам вазн гардид.
• «خَسِرُوا أَنفُسَهُمْ» — худашонро зиён карданд, яъне сармояи умру ҳаёти худро бохтанд.
• «خَالِدُونَ» — ҷовидона, абадӣ мондагон.

1. Тафсири оят:

Ҳар касе ки тарозуи аъмолаш сабук гардад — яъне некиҳояш кам ва бадиҳояш бартарӣ пайдо кунад, ки бузургтарини онҳо ширк аст — пас чунин касон ҳамонҳое ҳастанд, ки худашонро зиён кардаанд ва сармояи худро бохтаанд. Онҳо дар оташи ҷаҳаннам ҷовидона хоҳанд монд ва ҳаргиз аз он берун нахоҳанд шуд. Ин сабук шудани тарозу ба сабаби он аст, ки онҳо имон ва амали солеҳро, ки барояшон фоидабахш буд, тарк карда, корҳоеро анҷом доданд, ки ба онҳо зарар мерасонд. Пас онҳо дар ҷаҳаннам мондагор ҳастанд ва аз он ҷо бароварда намешаванд. Маънои тарозу гузоштан дар рӯзи қиёмат он аст, ки Аллоҳ таоло бо чизе, ки мардум бо ҳисси худ ва урфу одати худ мефаҳманд, ҳуҷҷатро бар онҳо барпо мекунад, то касе узр наоварад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳар амали нек ва бад чен карда мешавад ва ҳеҷ чиз беҳисоб намемонад; ин адолати Аллоҳро нишон медиҳад ва ба дилҳо оромиш мебахшад, ки ҳақ поймол намешавад.
• Он моро ба сӯи имон ва амали солеҳ ҳидоят мекунад, то тарозуи некиҳоямон вазнин гардад ва аз зиёнкорӣ наҷот ёбем.
• Дар он ҳушдор аст, ки сармояи асосии инсон худи ӯст; бо гуноҳ онро бохтан хасарати абадӣ меорад, вале бо тавба ва ибодат метавон онро бозгардонд.
• Ин оят раҳмати Аллоҳро низ ёдовар мешавад, ки пеш аз ҳисоб фурсати ислоҳ додааст, то бандагонаш худро наҷот диҳанд ва ба Қуръон часпанд.