Сураи Аль-Муминун — Оят 11

1. Маънои калимаҳо:

— «Фирдавс»: баландтарин ва беҳтарин боғи биҳишт аст.

— «Ярисут» (мерос мебаранд): яъне ба он ҷо ворид мешаванд ва онро ба даст меоранд, мисли меросе, ки ба соҳибаш мерасад.

— «Холидун» (ҷовидонанд): ҳамеша дар он ҷо мемонанд ва ҳеҷ гоҳ аз он берун намешаванд.

1. Тафсири оят:

Ин оят васфи бандагони босаодат ва намозгузорони хушӯъ аст, ки дар оятҳои пешина зикр шудаанд. Онҳо касоне ҳастанд, ки баландтарин ва беҳтарин ҷойи биҳишт — «Фирдавс»-ро мерос мебаранд. Ин мерос на аз рӯи ҳисобу китоб, балки аз фазлу карам ва раҳмати Парвардигор ба онҳо дода мешавад. Онҳо дар ин боғҳои фирдавс ҷовидона хоҳанд буд, ҳеҷ гоҳ намемираванд, аз он ҷо берун карда намешаванд ва неъматҳои онҳо ҳеҷ гоҳ бурида намешавад ва аз байн намеравад. Ин ҷойи олӣ ва ин ҷовидонагӣ подоши амалҳои некӯ, намозҳои хушӯъона, покии дил ва амонатдории онҳост.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки агар бо ихлос ва амали некӯ ба Худо рӯй оварад, метавонад ба баландтарин дараҷаи биҳишт — Фирдавс бирасад.

— Ваъдаи ҷовидонагӣ дар биҳишт нишон медиҳад, ки подоши Худо бепоён ва абадист, на мисли неъматҳои дунё, ки фониист.

— Оят моро тарғиб мекунад, ки ба намоз, покӣ ва амонатдорӣ кӯшиш кунем, зеро инҳо роҳи ворид шудан ба Фирдавс аст.

— Ин оят дили мӯъминро ором мекунад ва мефаҳмонад, ки меҳнати дунё беподош намемонад ва Худо бандагони солеҳро ҳеҷ гоҳ фаромӯш намекунад.

— Хондани ин оят ва андеша кардан дар бораи он, ба инсон шавқи биҳишт ва амали некӯро зиёд мекунад ва ӯро ба Ислом ва Қуръон наздиктар месозад.