Сураи Аль-Муминун — Оят 10

1. Маънои калимаҳо:

— «أُولَٰئِكَ»: инҳо, ҳамин гуруҳ.

— «الْوَارِثُونَ»: ворисон, меросгирандагон; яъне касоне ки чизеро ба мерос мегиранд.

1. Тафсири оят:

Инҳо — яъне муъминоне, ки дар оятҳои пешина сифатҳои некӯи онҳо зикр шудааст: намозро бо хушуъ адо мекунанд, аз беҳуда рӯй мегардонанд, закот медиҳанд, номӯсро нигаҳ медоранд, амонат ва аҳдро риоя мекунанд ва бар намозҳои худ муҳофизат мекунанд — ҳамоно ворисон ҳастанд. Онҳо дар рӯзи қиёмат биҳиштро ба мерос мегиранд ва дар он ҷовидона мемонанд. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки онҳо манзилҳои биҳиштии касонеро, ки аҳли куфр буданд, ба мерос мегиранд, чунки биҳишт ҷои аҳли имон аст ва каффор аз он маҳрум мешаванд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки саодати ҳақиқӣ ва мероси ҷовидонӣ дар биҳишт ба аҳли имон ва амали солеҳ ваъда шудааст; пас ҳар кас бояд дар роҳи ба даст овардани ин мерос кӯшиш кунад.

— Сифатҳои зикршудаи муъминон намунаи зиндагии некӯ ва роҳи расидан ба биҳишт аст; риояи онҳо дар ҳаёти ҳаррӯза ба инсон умед ва оромиш мебахшад.

— Ин оят дилҳоро ба ислом ва Қуръон мекашад, зеро ваъдаи мероси биҳишт барои аҳли имон бузургтарин мукофот аст ва инсонро ба некӯкорӣ ва покӣ ташвиқ мекунад.