Сураи Аль-Муминун — Оят 76

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «أَخَذْنَاهُم»: гирифтем онҳоро, яъне гирифтор кардем.

— «بِالْعَذَابِ»: бо азоб, ки дар ин ҷо гуруснагӣ ва кушташавӣ аст.

— «اسْتَكَانُوا»: фурӯтанӣ ва хоксорӣ карданд, яъне ба бандагӣ ва итоат гардан ниҳоданд.

— «يَتَضَرَّعُونَ»: ба зорӣ ва илтиҷо меоянд, яъне бо хоксорӣ ва тавозуъ ба Худо дуо мекунанд.

1. Тафсири оят:

Ба ростӣ, Мо онҳоро бо анвои гуногуни балоҳо ва азобҳо гирифтор кардем, то шояд ба худ оянд ва ба сӯи Парвардигорашон рӯй оваранд. Вале онҳо на фурӯтанӣ карданд ва на ба бандагии Парвардигорашон гардан ниҳоданд, ва на ҳангоми нузули балоҳо бо хоксорӣ ва зорӣ ба Ӯ дуо карданд, то ки аз онҳо балоҳоро бардорад. Балки бар саркашӣ ва исёни худ идома доданд ва ҳеҷ тағйире дар рафтори худ накарданд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бо бандагони худ меҳрубон аст ва онҳоро бо балоҳо озмун мекунад, то ба Ӯ рӯй оваранд ва аз гуноҳҳо даст кашанд.

— Аз ин оят мефаҳмем, ки роҳи наҷот аз балоҳо фурӯтанӣ, хоксорӣ ва дуои самимӣ ба Худост, на саркашӣ ва исён.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳангоми дучор шудан ба сахтиҳо ва мушкилот ба ҷои ноумедӣ ва саркашӣ, ба сӯи Парвардигор рӯй оварем ва бо дили пок ба Ӯ дуо кунем.

— Қуръон бо чунин оятҳо моро огоҳ мекунад, ки Худо ҳатто ба бандагони саркаш низ мӯҳлат медиҳад ва онҳоро бо неъматҳо ва балоҳо озмун мекунад, то шояд ба роҳи рост баргарданд. Ин ҳама аз меҳрубонии Худо ва ҳикмати Ӯ дар тарбияти инсон аст.