Сураи Аль-Муминун — Оят 75

1. Маънои калимаҳо:

• رَحِمْنَاهُمْ: ба онҳо раҳм кардем.
• كَشَفْنَا: дур кардем, бартараф намудем.
• ضُرّ: зарар, бало, машаққат — дар ин ҷо гуруснагӣ ва хушксолӣ.
• لَّلَجُّوا: қатъиян идома медоданд, исрор мекарданд.
• طُغْيَان: саркашӣ, аз ҳад гузаштан дар куфру зулм.
• يَعْمَهُونَ: саргардон мешуданд, роҳи ростро намеёфтанд.

1. Тафсири оят:

Агар Мо ба ин мардум раҳм мекардем ва он балое, ки бар онҳост — яъне хушксолӣ ва гуруснагӣ — аз сарашон дур месохтем, онҳо боз ҳам дар саркашӣ ва куфри худ исрор меварзиданд ва дар гумроҳӣ саргардон мешуданд. Яъне, ҳатто раҳму неъмати Мо онҳоро ба роҳи рост намеовард, зеро дилҳояшон ба ҳақ рӯй наоварда буд ва танҳо ба хотири раҳоӣ аз азоб ба Худо рӯ меоварданд, на аз рӯи имон ва ихлос. Ин оят нишон медиҳад, ки баъзе одамон то даме ки дар тангию машаққат ҳастанд, ба Худо илтиҷо мекунанд, аммо чун бало бартараф шавад, боз ба куфру саркашии худ бармегарданд ва ҳақро намеҷӯянд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки неъмат ва раҳмати Худо бояд ба шукру итоат ҷавоб дода шавад, на ба саркашӣ ва ношукрӣ.
• Имон бояд самимӣ ва доимӣ бошад, на танҳо дар вақти бало ва машаққат.
• Худованд раҳм ва меҳрубон аст, аммо агар банда ислоҳ нашавад, раҳмат барои ӯ фоида намедиҳад.
• Оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша ба роҳи ҳақ устувор бошем ва аз саркашӣ ва гумроҳӣ дурӣ ҷӯем.
• Ин Қуръон ҳидоятест барои онҳое, ки бо дили кушод ва ихлос ба он рӯ меоваранд.