Сураи Ан-Нур — Оят 28

1. Маънои калимаҳои душвор:

— «أَزْكَىٰ»: поктарин, беҳтарин ва мувофиқтарин ба покии дил.

— «يُؤْذَنَ لَكُمْ»: ба шумо иҷозат дода шавад.

1. Тафсири оят:

Пас агар дар он хонаҳо касеро наёфтед, ки ба шумо иҷозати даромадан диҳад, пас ба онҳо ворид нашавед, то даме ки ба шумо иҷозат дода шавад. Ва агар ба шумо гуфта шавад: «Баргардед», пас баргардед ва исрор накунед, зеро бозгаштан барои шумо поктару беҳтар аст — ҳам барои покии дилҳоятон аз шакку гумони бад, ва ҳам барои эҳтироми ҳуқуқи соҳибони хона, ки шояд дар ҳолате бошанд, ки нахоҳанд касе онҳоро бинад. Ва Аллоҳ ба ҳар коре, ки мекунед, огоҳ аст; ҳеҷ чизе аз аъмоли шумо аз Ӯ пинҳон намемонад ва ҳар касро мувофиқи амалаш ҷазо медиҳад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят одоби олӣ ва эҳтироми ҳуқуқи дигаронро таълим медиҳад; мусулмон бояд ҳатто ба хонаи наздикон бе иҷозат ворид нашавад.

— Ислом дини покӣ ва эҳтиром аст; риояи ин одоб дилҳоро аз шакку бадгумонӣ пок месозад ва муносибатҳоро мустаҳкам мекунад.

— Фармони баргаштан ҳангоми иҷозат надодан нишони фурӯтанӣ ва итоат аст, на хорӣ; ин барои мусулмон сабаби савоб ва баландии ахлоқ мегардад.

— Огоҳии Аллоҳ аз ҳамаи аъмол боиси он мешавад, ки инсон ҳатто дар ҳолатҳои пинҳонӣ низ аз гуноҳ парҳез кунад ва некӣ кунад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳуқуқи шахсии одамонро эҳтиром кунем ва ба ҳаёти хусусии онҳо дахолат накунем, ки ин худ сабаби оромиш ва ризои Аллоҳ аст.