Сураи Ан-Нур — Оят 27

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «تَسْتَأْنِسُوا»: яъне иҷозат пурсед ва овоз диҳед, то ки соҳибони хона огоҳ шаванд ва ба шумо иҷозат диҳанд.

— «تُسَلِّمُوا»: салом диҳед, яъне бигӯед: «Ассалому алайкум».

— «أَهْلِهَا»: сокинони хона, хоҳ мард бошад, хоҳ зан.

— «تَذَكَّرُونَ»: панд гиред ва фармудаҳои Худоро ба ёд оред.

1. Тафсири оят:

Эй касоне, ки ба Худо ва Расули Ӯ имон овардаед ва ба шариати Ӯ амал мекунед, ба хонаҳое, ки хонаи шумо нест, бе иҷозат ворид нашавед. Пеш аз вуруд бояд аз сокинони он иҷозат пурсед ва бар онҳо салом диҳед. Тарзи он дар суннат чунин аст, ки бигӯед: «Ассалому алайкум, оё ворид шавам?» Ин иҷозатпурсӣ ва салом барои шумо беҳтар аст аз он ки ногаҳон ва бе иҷозат ба хонаи касе дароед. Ин амр барои он аст, ки шумо панд гиред ва фармудаҳои Худоро ба ёд оред ва ба он амал кунед.

Ин ҳукм барои ҳифзи ҳурмати хонаҳо ва ҳуқуқи сокинони онҳост. Иҷозатпурсӣ ва салом на танҳо одоби некӯст, балки воситаи эҷоди муҳаббат ва эътимод дар байни мусулмонон аст. Ҳангоми иҷозат пурсидан бояд бо нармӣ ва адаб рафтор кард, то ки сокинони хона омодагии қабул пайдо кунанд. Ин амал аз дастуроти Худованд аст ва барои ҳаёти иҷтимоии мусулмонон манфиатҳои зиёд дорад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Ин оят одоби вуруд ба хонаи дигаронро таълим медиҳад ва мусулмононро ба эҳтироми ҳуқуқи якдигар ҳидоят мекунад.

— Иҷозатпурсӣ ва салом дидан сабаби афзун шудани муҳаббат ва ҳамдигарфаҳмӣ дар ҷомеа мегардад.

— Риояи ин дастурҳо барои ҳифзи обрӯ ва ҳурмати хонаводаҳо мусоидат мекунад.

— Ин амалҳо барои мусулмонон хайр ва баракат меоранд ва онҳоро ба ёдгирии фармудаҳои Худо водор мекунанд.

— Ислом дини одоб, покӣ ва эҳтиром аст ва чунин дастурҳо дили инсонро ба некӣ ва тақво наздик месозанд.