Сураи Аль-Фуркан — Оят 28

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• يَا وَيْلَتَىٰ: "Эй вой бар ман!" — ин ибораи ҳасрат ва пушаймонӣ аст, ки шахс дар ҳолати ниҳояти надомат мегӯяд.
• لَيْتَنِي: "Кошки ман..." — калимаи таманно ва орзу, ки ҳасрати гузаштаро ифода мекунад.
• فُلَانًا: "фалон кас" — ин ҷо ба шахси муайяне ишора мекунад, ки дар оят номаш зикр нашудааст.
• خَلِيلًا: "дӯсти наздик" — дӯстие, ки аз рӯи самимият ва муҳаббат аст, на аз рӯи манфиат ё тарс.

1. Тафсири оят:

Ин оят суханони пушаймонии он шахсеро нақл мекунад, ки дар рӯзи қиёмат худро ба ҳалокат афкандааст. Ӯ аз шиддати надомат дастҳои худро мегазад ва мегӯяд: "Эй вой бар ман! Кошки ман фалон касро дӯсти наздик намегирифтам!"

Ин шахс дар дунё бо касе дӯстӣ карда буд, ки ӯро аз роҳи ҳақ боздошта, аз пайравӣ ба паёмбар (с) ва аз қабули ислом дур карда буд. Ӯ ҳоло дар охират мебинад, ки ин дӯстӣ сабаби ҳалокати ӯ шудааст ва бо ҳасрат орзу мекунад, ки кош ин дӯстиро намекард.

Дар ин оят ҳамчунин ишора ба он аст, ки дӯсти бад метавонад одамро аз Қуръон ва аз роҳи рост дур кунад. Шайтон низ ҳамеша инсонро танҳо мегузорад ва дар вақти ниёз ба ӯ кӯмак намекунад. Барои ҳамин инсон бояд аз ҳамнишинии бад эҳтиёт кунад, зеро ҳамнишини бад метавонад сабаби дохил шудан ба оташ гардад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят гирифта мешаванд:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки дӯст ва ҳамнишини худро боэҳтиёт интихоб кунем, зеро дӯсти бад метавонад моро аз роҳи ҳақ дур кунад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини насиҳат ва огоҳист ва моро аз оқибатҳои бади ҳамнишинии нодуруст огоҳ мекунад.
• Ин оят моро ба сӯи Қуръон ва пайравӣ аз роҳи рост даъват мекунад, то ки дар рӯзи қиёмат пушаймон нашавем.
• Ин оят ҳасрати абадии онҳоеро нишон медиҳад, ки дар дунё аз роҳи ҳақ дур шудаанд, то мо аз онҳо ибрат гирем.
• Ин оят моро ба сӯи интихоби дӯстони нек ва солеҳ тарғиб мекунад, то ки дар дунё ва охират комёб шавем.