Сураи Аль-Фуркан — Оят 29

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• «أَضَلَّنِي»: маро гумроҳ кард, аз роҳи рост дур кард.
• «الذِّكْرِ»: дар ин ҷо маънои Қуръон ва ёдоварии Худованд аст, ки бо воситаи Паёмбар (с) омадааст.
• «خَذُولًا»: хоркунанда, танҳо гузоранда, касе ки дар вақти сахтӣ дастгирӣ намекунад ва ёрӣ намерасонад.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони он шахси золим аст, ки дар рӯзи қиёмат аз ҳасрат ва пушаймонӣ дастҳои худро мегазад ва мегӯяд: «Эй кош, ман бо Паёмбар (с) дӯстӣ мекардам ва роҳи исломро пеш мегирифтам!» Баъд аз ин мегӯяд: «Эй вой бар ман! Кошки фалон шахси кофирро дӯст намегирифтам!» Он гоҳ сабаби ҳалокати худро баён карда мегӯяд: «Ба ростӣ, ки он дӯстам маро аз Қуръон ва аз ёдоварии Худованд гумроҳ кард, баъд аз он ки он ба ман расида буд ва ман онро дониста будам.» Пас Худованд мефармояд, ки шайтон барои инсон ҳамеша хоркунанда ва танҳо гузоранда аст; ҳар гоҳ бало ва азоб фаро расад, ӯ аз инсон даст мекашад ва ӯро танҳо мегузорад. Ин оят дар бораи ҳар ду нафарест, ки дар гуноҳ ва нофармонӣ аз Худованд бо ҳам дӯстӣ мекунанд, ва ҳамчунин дар бораи ҳар шайтони саркаш аз инс ва ҷин, ки инсонро ба гумроҳӣ мекашад ва сипас ӯро танҳо мегузорад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки дӯсти бад метавонад сабаби ҳалокати инсон гардад ва ӯро аз роҳи ҳақ дур кунад.
• Қуръон сарчашмаи ҳидоят ва ёдоварии Худованд аст; касе ки аз он рӯй гардонад, дар зиён ва пушаймонӣ хоҳад буд.
• Шайтон ва ҳар гумроҳкунанда дар вақти сахтӣ инсонро танҳо мегузоранд ва ҳеҷ гоҳ ёрӣ намерасонанд; бинобар ин бояд танҳо ба Худованд таваккал кунем.
• Ин оят моро ба дӯстӣ бо некӯкорон ва пайравии роҳи Паёмбар (с) тарғиб мекунад, то дар дунё ва охират наҷот ёбем.
• Ислом дини хайрхоҳӣ ва ҳидоят аст; он моро аз ҳар чизе, ки ба гумроҳӣ мебарад, огоҳ мекунад ва ба роҳи рост ҳидоят менамояд.