سورت فرقان — آیت 40

د کلمو معناګانې:

• أُمْطِرَتْ مَطَرَ السَّوْءِ: پر هغې باندې د کاڼو باران واورول شو (د عذاب باران).
• نُشُورًا: له قبرونو راپاڅېدل (د قیامت ورځ).

تفسیر:

قسم دی، ستا قوم (قریش) چې کله به د سوداګرۍ لپاره شام ته تله، نو د هغه کلي (سدوم) ته به یې تېرېده چې د حضرت لوط علیه السلام د قوم کلي و، هغه کلی چې پرې د کاڼو باران واورول شو او په سخت عذاب سره هلاک شو. دوی به دا کلی په خپلو سترګو وینې او د هغه د تباهۍ نښې به یې لیدلې، خو له هغه څخه یې عبرت نه اخیست او نه یې فکر کاوه چې دا عذاب د الله تعالی له خوا د دوی د بدو کړنو له امله و. ایا دوی دا کلی نه و لیدلی؟ ولې یې لیدلی و، خو د دوی ستونزه دا وه چې دوی د قیامت په ورځ له قبرونو د راپاڅېدو هیله نه لرله او نه یې په آخرت باور درلود، نو ځکه یې د الله تعالی له عذاب څخه نه وېرېدل او په خپلو کفر او ګناهونو یې دوام ورکاوه.

فايدې:

• له تېرو قومونو د عذاب کیسې د عبرت او پند لپاره دي؛ هر څوک چې پرې تېرېږي، باید فکر وکړي چې د الله تعالی عذاب څومره سخت دی.
• د قیامت په ورځ باور او هیله د ایمان اساس دی؛ څوک چې په آخرت باور نه لري، د هغه په زړه کې د ګناه او عذاب وېره نه وي او په بدو کړنو کې ډوبېږي.
• د الله تعالی عذاب له عدل او حکمت څخه ډک دی؛ هغه قومونه چې د فحشا او بدکارۍ په لار تللي، په سخت عذاب سره هلاک شوي دي.
• د ایمان درلودل د انسان لپاره د نیکمرغۍ او د عذاب څخه د خلاصون سبب دی؛ هغه څوک چې په الله او آخرت باور لري، له ګناهونو ډډه کوي او د الله تعالی د رحمت هیله لري.