سوره فرقان — آیه 40

معانی کلمات:

• أُمْطِرَتْ مَطَرَ السَّوْءِ: بارانِ بد و زیانبار بر آنها باریده شد؛ یعنی سنگباران شدند.
• نُشُورًا: زنده شدن پس از مرگ، رستاخیز و برانگیخته شدن برای حساب.

تفسیر آیه:

به راستی که مشرکان قریش در سفرهای تجاری خود به سرزمین شام، از کنار آن قریه (سرزمین سدوم، محل زندگی قوم لوط) عبور میکردند؛ همان شهری که به سبب گناهان زشت و ناپاکی ساکنانش، بارانِ سنگ از آسمان بر آن باریده شد و آن را زیر و رو کرد و به عذابی هولناک گرفتار ساخت. آیا آنان این ویرانههای عبرتانگیز را نمیدیدند و از آن پند نمیگرفتند؟ چرا میدیدند، اما دلهایشان سخت و غافل بود؛ زیرا آنها به رستاخیز و روز قیامت ایمان نداشتند و امیدی به زنده شدن دوباره و حسابرسی اعمال نداشتند. همین انکارِ معاد، سبب شد که از این نشانههای آشکار الهی عبرت نگیرند و بر کفر و گناه خود باقی بمانند.

فواید و پیامهای آیه:

• تاریخ گذشتگان، کتاب عبرت برای آیندگان است؛ نابودی شهرهای گناهکار، نشانهای روشن از سنت الهی در مقابله با فساد و ظلم است.
• ایمان به رستاخیز و روز حساب، زیربنای اصلاح رفتار انسان است؛ کسی که به قیامت باور نداشته باشد، از هیچ گناهی پروا نمیکند و هیچ پندی او را بیدار نمیسازد.
• نعمت بینایی و عقل، امانتی الهی است که باید در مسیر تفکر و عبرتگیری به کار گرفته شود، نه صرفاً دیدن ظاهری و غافلانه.
• خداوند هرگز بندگانش را به حال خود رها نمیکند؛ هشدارها و نشانههای او در طول تاریخ برای بیداری انسانها پیوسته جاری بوده است.