Сураи Аль-Фуркан — Оят 40

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أَتَوْا: омаданд, гузаштанд.
• الْقَرْيَةِ: деҳа, шаҳрак; дар ин ҷо мурод шаҳри Садум — бузургтарин шаҳри қавми Лут аст.
• أُمْطِرَتْ: борон бар он борида шуд.
• مَطَرَ السَّوْءِ: борони бад, яъне сангборон — аз осмон сангҳо борида шуданд.
• أَفَلَمْ يَكُونُوا يَرَوْنَهَا: оё онҳо онро надидаанд? Оё аз он ибрат нагирифтанд?
• نُشُورًا: зинда шудан пас аз марг, қиёмат ва ҳисобу китоб.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят хабар медиҳад, ки мушрикони Қурайш ҳангоми сафарҳои тиҷоратии худ ба Шом аз назди шаҳри қавми Лут — Садум — мегузаштанд. Ин шаҳр буд, ки Аллоҳ онро ба сабаби амалҳои зишту фоҳишаи сокинонаш бо сангҳои аз осмон борида нобуд кард. Онҳо ҳар сол аз он ҷой мегузаштанд ва осори харобии онро медиданд, аммо аз он ибрат нагирифтанд ва ба худ наомаданд, ки агар онҳо низ ҳамин гуна амалҳоро давом диҳанд, ҳамон азоб ба онҳо низ мерасад.

Сипас Аллоҳи Таъоло мепурсад: оё онҳо ин деҳаро надидаанд ва нафаҳмидаанд, ки чаро чунин сарнавиште ба он расид? Ҷавоб дар оят худаш дода шудааст: не, онҳо медиданд, вале мушкилӣ дар он буд, ки онҳо ба қиёмат ва зиндашавӣ пас аз марг бовар надоштанд ва аз ҳисобу китоби рӯзи қиёмат наметарсиданд. Аз ин рӯ, онҳо на аз оятҳо ибрат мегирифтанд ва на ба сӯи имон меомаданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки аз сарнавишти умматҳои гузашта ибрат гирем ва аз роҳи онҳое, ки ба ҳалокат расиданд, дурӣ ҷӯем.
• Нишон медиҳад, ки Аллоҳ пеш аз азоб далелҳо ва нишонаҳоро мефиристад, то мардум бехабар намонанд ва ҳуҷҷат бар онҳо тамом шавад.
• Бовар ба қиёмат ва зиндашавӣ пас аз марг асоси тақво ва некӯкорӣ аст; касе ки ба он бовар надошта бошад, аз гуноҳ даст намекашад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки сафар ва дидани осори гузаштагон бояд барои андеша ва ибрат бошад, на танҳо гузаштан.
• Аллоҳи Таъоло одил аст ва ҳеҷ амалеро бе ҷазо намегузорад; пас бояд ҳамеша ба сӯи некӣ ва тавба рӯй орем, то аз азоби Ӯ наҷот ёбем.