Сураи Аль-Фуркан — Оят 74

1. Маънои калимаҳо:

• «Ҳаб» — бидеҳ, ато кун.
• «Қуррату аъйун» — нури чашм, яъне чизе ки чашмро равшан ва дилро шод мегардонад.
• «Зурриёт» — фарзандон, наслҳо.
• «Имом» — пешво, намунаи ибрат, касе ки дигарон аз ӯ пайравӣ мекунанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифати бандагони некӯкори Худоро баён мекунад, ки онҳо дар дуоҳои худ ба Парвардигорашон рӯ меоранд ва мегӯянд: «Эй Парвардигори мо, ба мо аз ҳамсарон ва фарзандони мо он чизеро ато кун, ки чашми моро равшан гардонад». Яъне онҳо талаб мекунанд, ки ҳамсаронашон бо тақво ва итоат аз Худо бошанд ва фарзандони онҳо солеҳ, некӯкор ва ростқавл бошанд, то дили падару модар аз онҳо шод гардад ва чашмашон ба онҳо равшан шавад. Инчунин онҳо аз Худо мехоҳанд, ки худро барои парҳезгорон пешво ва намунаи ибрат гардонад, то мардуми тақвопеша аз онҳо дар роҳи ҳақ пайравӣ кунанд ва онҳо дар некию солеҳӣ пешқадам бошанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро таълим медиҳад, ки дар дуоҳо на танҳо барои худ, балки барои ҳамсарон ва фарзандони худ низ дуо кунем ва некӯкории онҳоро талаб намоем.
• Беҳтарин неъмат барои инсон он аст, ки ҳамсарон ва фарзандони ӯ солеҳ ва тақвопеша бошанд, зеро ин нури чашм ва оромиши дил аст.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки дар роҳи некӣ ва тақво пешво ва намунаи ибрат барои дигарон бошем, то мардум аз мо пайравӣ кунанд.
• Дуо ва илтиҷо ба Худо яке аз роҳҳои муҳими тарбияти насл ва ислоҳи оила аст.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом ба оила, фарзандон ва тарбияти онҳо аҳамияти бузург медиҳад ва моро ба сӯи некӯкорӣ ва тақво ҳидоят мекунад.