Сураи Аль-Фуркан — Оят 73

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «ذُكِّرُوا»: яъне панд дода шуданд, ёдрас карда шуданд.
• «آيَاتِ رَبِّهِمْ»: оятҳои Парвардигорашон, ки ҳам оятҳои шунидашаванда (Қуръон) ва ҳам нишонаҳои дидашаванда (офариниш) ро дар бар мегирад.
• «لَمْ يَخِرُّوا عَلَيْهَا»: бар онҳо наафтоданд, яъне ба онҳо беэътиноӣ накарданд ва худро ба ношунидан назаданд.
• «صُمًّا وَعُمْيَانًا»: кар ва кӯр шуда.

1. Тафсири оят:

Ин оят сифати бандагони некӯкор ва бандагони Раҳмонро баён мекунад. Онҳо касоне ҳастанд, ки ҳангоме бо оятҳои Парвардигорашон — яъне Қуръон ва далелҳои ягонагии Худо — панд дода мешаванд, ба онҳо беэътиноӣ намекунанд ва худро ба карӣ ва кӯрӣ намезананд. Онҳо мисли касоне нестанд, ки гӯё нашунида бошанд ва надида бошанд, балки дилҳояшон оятҳоро қабул мекунад, чашмаҳои босираташон кушода мешавад ва бо фурӯтанӣ ба Худо саҷда мекунанд ва итоат менамоянд. Онҳо ба оятҳо гӯш медиҳанд, дар онҳо андеша мекунанд ва аз онҳо ибрат мегиранд. Ҳам оятҳои шунидашавандаро бо гӯши дил мешунаванд ва ҳам нишонаҳои дидашавандаро бо чашми босират мебинанд. Пас, онҳо ҳақро қабул мекунанд ва ба он амал менамоянд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳангоми шунидани оятҳои Қуръон ва пандҳои динӣ дили худро кушода ва ҳақро қабул кунем.
• Нишон медиҳад, ки мӯъмини ҳақиқӣ аз оятҳои Худо рӯй намегардонад ва худро ба нофаҳмӣ намезанад.
• Моро водор мекунад, ки ба оятҳои Қуръон бо гӯши дил гӯш диҳем ва дар маънои онҳо андеша кунем.
• Дарс медиҳад, ки фурӯтанӣ ва итоат ба Худо аз сифатҳои бандагони солеҳ аст.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Қуръон роҳнамо ва шифо барои дилҳост ва бояд онро бо эҳтиром ва ибрат қабул кунем.
• Ҳавасмандӣ ба ислом ва Қуръонро зиёд мекунад, зеро нишон медиҳад, ки қабули ҳақ сабаби саҷда ва наздикии ба Худо мегардад.