Сураи Аль-Фуркан — Оят 75

1. Маънои калимаҳо:

• الْغُرْفَةَ: Ғурфа ба маънои бинои баланд ва олитар аст; дар ин ҷо мурод баландтарин манзилҳои биҳишт мебошад.
• يُلَقَّوْنَ: Пешвоз гирифта мешаванд, истиқбол карда мешаванд.
• تَحِيَّةً وَسَلَامًا: Салом ва дуруд, яъне эҳтиром ва амният.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи бандагони некӯкори Худованд аст, ки дар оятҳои пешина сифатҳои онҳо зикр шуда буд. Худованди Таоло мефармояд, ки ин гуна бандагон ба сабаби сабру тоқати худ дар роҳи итоат ва худдорӣ аз гуноҳ, ба баландтарин манзилҳои биҳишт — ғурфаҳо — подош дода мешаванд. Ин подош ба хотири он аст, ки онҳо дар дунё бар ранҷу озорҳо сабр карданд, аз шаҳватҳо худро нигоҳ доштанд ва дар ибодат устувор буданд.

Дар биҳишт фариштагон онҳоро бо салом ва дуруд пешвоз мегиранд, ва онҳо аз ҳар гуна офату бало ва нохушӣ дар амон хоҳанд буд. Ин салом ҳам аз ҷониби Худованд ва ҳам аз ҷониби фариштагон аст, ки нишонаи ризоият ва хушнудии Парвардигор мебошад. Онҳо дар он ҷо ҳамеша бо иззату эҳтиром зиндагӣ мекунанд ва аз ҳаёти некӯ ва ором баҳраманд мешаванд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки сабр дар роҳи итоати Худованд ва худдорӣ аз гуноҳ сабаби расидан ба баландтарин дараҷаҳои биҳишт мегардад.
• Худованд бандагони худро танҳо намегузорад; ҳар ранҷу заҳмате, ки дар роҳи Ӯ кашида шавад, беподош нахоҳад монд.
• Биҳишт ҷои салом, амният ва оромиш аст, на ҷои тарсу хатар. Ин ба дили инсон умед ва орзуи нек мебахшад.
• Ин оят моро ба он ташвиқ мекунад, ки бо умед ба раҳмати Худованд дар роҳи некӯкорӣ устувор бошем ва аз неъматҳои ҷовидонӣ дар охират ғофил нашавем.
• Муҳаббат ба биҳишт ва орзуи расидан ба он, инсонро ба амалҳои нек ва ибодат наздик месозад ва дилро ба ислом гарм мегардонад.