Сураи Аш-Шуара — Оят 192

1. Маънои калимаҳо:

— «تَنزِيلُ»: фурӯ фиристодан, нозил кардан.

— «رَبِّ الْعَالَمِينَ»: Парвардигори ҳамаи оламҳо, яъне Офаридгор ва соҳиби тамоми махлуқот.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят мефармояд, ки ин Қуръони Карим, ки дар он қиссаҳои рост ва ҳикматҳои бузург зикр шудаанд, аз ҷониби Парвардигори ҷаҳониён нозил шудааст. Ин Қуръон сухани одамон нест ва аз тарафи касе сохта нашудааст, балки аз ҷониби Офаридгори ҳамаи махлуқот, ки тадбири корҳои онҳоро ба уҳда дорад, фурӯ фиристода шудааст. Ҷабраил (алайҳис-салом) онро бо амонатдорӣ ба Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) оварда, бар дили ӯ хондааст, то ӯ онро ҳифз кунад ва бифаҳмад. Ин Қуръон бо забони арабии равшан ва возеҳ нозил шудааст, то мардум он чиро, ки барои ислоҳи корҳои дину дунёи худ ниёз доранд, бифаҳманд. Ҳамин тавр, Паёмбар (с.а.с.) аз ҷумлаи расулони Худо гардид, ки қавми худро аз азоби Худо метарсонанд ва ин Қуръонро ба инсону ҷинн якҷоя инзор мекунанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят собит мекунад, ки Қуръони Карим аз ҷониби Худованди ҷаҳониён нозил шудааст ва сухани касе ғайр аз Ӯ нест.

— Қуръон барои тамоми инсону ҷинн ҳамчун роҳнамо ва инзор фиристода шудааст.

— Аз ин оят мефаҳмем, ки Худованд Парвардигори ҳамаи оламҳост ва тадбири тамоми корҳо ба дасти Ӯст.

— Қуръон бо забони равшан ва фаҳмо нозил шудааст, то ҳамагон аз он баҳра гиранд ва ба он амал кунанд.

— Ин оят моро ба шукргузорӣ ва итоат ба Худованд ва пайравӣ аз Қуръон тарғиб мекунад, зеро он ҳидояти ҳақро дар бар дорад ва сабаби наҷот дар дунёву охират аст.