Сураи Аш-Шуара — Оят 22

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «نِعْمَةٌ»: неъмат, некӣ, хубӣ.

— «تَمُنُّهَا»: онро ба сари касе мегузорӣ, яъне бо он миннат мекунӣ.

— «عَبَّدتَّ»: банда/ғулом кардӣ, маҷбур ба бандагӣ намудӣ.

1. Тафсири оят:

Мӯсо (алайҳис-салом) дар посух ба Фиръавн гуфт: он ки ту маро дар хонаи худ парвариш кардӣ ва ба ман неъмат гузоштӣ, дар зоҳир неъмат аст, аммо ту ин неъматро ба сари ман мегузорӣ ва миннат мекунӣ, дар ҳоле ки ту банӣ Исроилро банда ва ғулом кардаӣ, писарони онҳоро мекуштаю занонашонро зинда мегузоштӣ. Яъне чи гуна метавонӣ ба ман бо парвариш кардан миннат кунӣ, вақте ки ту халқи маро банда карда, озодии онҳоро аз байн бурдӣ? Ин неъмати ту неъмати ҳақиқӣ нест, зеро бо зулму бандагӣ омехта аст ва он некӣро беэътибор месозад. Пас Мӯсо (алайҳис-салом) бо ин сухан нишон дод, ки Фиръавн ҳақ надорад бо чунин «неъмат» бар вай миннат кунад ва даъвати ӯро рад намояд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки неъмат ва некӣ бояд бо адлу инсоф ҳамроҳ бошад; неъмате, ки бо зулм ва бандагии дигарон омехта бошад, неъмати ҳақиқӣ нест.

— Қуръон моро таълим медиҳад, ки ҳақиқатро бо далел ва мантиқ баён кунем, чунон ки Мӯсо (алайҳис-салом) бо сухани равшан ва бурҳони қатъӣ ба Фиръавн посух дод.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки озодии инсон ва иззати ӯ арзиши бузург дорад ва касе ҳақ надорад дигаронро банда ва ғулом созад.

— Қуръон китоби ҳикмат ва адолат аст; он моро ба ростӣ, инсоф ва эҳтироми ҳуқуқи инсон даъват мекунад ва ин аст, ки дилҳоро ба ислом ва Қуръон ҷалб менамояд.