Сураи Аш-Шуара — Оят 21

1. Маънои калимаҳо:

• فَفَرَرْتُ: Пас гурехтам, фирор кардам.
• لَمَّا خِفْتُكُمْ: Вақте ки аз шумо тарсидам.
• فَوَهَبَ لِي رَبِّي: Пас ба ман Парвардигорам ато кард.
• حُكْمًا: Ҳикмат ва дониш, ки дар ин ҷо маънои паёмбарӣ ва фаҳми амиқи динро дорад.
• وَجَعَلَنِي مِنَ الْمُرْسَلِينَ: Ва маро аз зумраи паёмбарон қарор дод.

1. Тафсири оят:

Мӯсо (алайҳис-салом) ба Фиръавн ҷавоб дода, мегӯяд: «Ман он амалро пеш аз он ки Аллоҳ ба ман ваҳй фиристад ва маро паёмбар гардонад, содир кардам. Вақте аз шумо тарсидам, ки маро ба хотири он қатл кунед, аз миёни шумо ба шаҳри Мадян гурехтам. Пас Парвардигорам ба ман аз фазли худ ҳикмат ва дониш ато кард ва маро аз зумраи паёмбароне қарор дод, ки ба сӯи мардум фиристода мешаванд.» Ин оят нишон медиҳад, ки Мӯсо (алайҳис-салом) пас аз он ки аз Миср фирор кард, Аллоҳ таоло ӯро бо неъмати бузурги паёмбарӣ сарфароз гардонид ва ба рисолат баргузид.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Аллоҳ таоло бандаи худро дар вақти тангӣ ва тарс намепартояд, балки ӯро нигоҳ медорад ва ба мартабаи баланд мерасонад.
• Тарс ва фирор кардан аз ҷои хатар барои ҳифзи ҷон ҷоиз аст, агар инсон барои ҳаёти худ хатар ҳис кунад.
• Аллоҳ таоло ҳикмат ва паёмбариро ба ҳар касе, ки хоҳад, ато мекунад ва ин неъмати бузург аст.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба Аллоҳ таваккал кунем ва бовар дошта бошем, ки Ӯ метавонад аз ҳар вазъияти душвор барои мо роҳи некӯ кушояд.
• Қиссаи Мӯсо (алайҳис-салом) мисоли равшани он аст, ки чӣ гуна Аллоҳ бандаи худро аз зулм ва тарс наҷот медиҳад ва ба рисолат сарфароз мегардонад.