Сураи Ан-Намль — Оят 36

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

— «Атумиддунанни»: оё маро бо мол ёрӣ медиҳед ва зиёд мекунед? Калимаи «имдод» бештар дар чизҳои дӯстдошта истифода мешавад.

— «Фамо отанияллоҳу хайрун миммо отокум»: он чӣ Худо ба ман ато кардааст, беҳтар аст аз он чӣ ба шумо додааст.

— «Бал антум биҳадиятикум тафраҳун»: балки шумо ҳастед, ки ба туҳфаи худ шодӣ мекунед.

1. Тафсири оят:

Ҳангоме ки фиристодаи маликаи Сабо ва ҳамроҳонаш бо туҳфаҳо назди Сулаймон (алайҳис-салом) расиданд, Сулаймон ин туҳфаро рад карда, ба онҳо гуфт: «Оё шумо маро бо молу дунё ёрӣ медиҳед, то маро аз шумо боздоред? Он чӣ Худованд ба ман ато кардааст — аз паёмбарӣ, подшоҳӣ ва неъматҳои фаровон — беҳтар ва бартар аст аз он чӣ ба шумо додааст. Балки шумо ҳастед, ки ба туҳфаҳои худ шодӣ мекунед, зеро шумо мардуми дунёдӯст ва ба молу сарват ифтихоркунанда ҳастед». Сулаймон бо ин суханон нишон дод, ки ӯ ба молу дунёи онҳо ниёз надорад; ҳадафи ӯ танҳо даъвати онҳо ба имон ва тавҳид аст.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят моро таълим медиҳад, ки неъматҳои Худованд — аз қабили имон, илм ва амали солеҳ — аз молу дунёи гузаро беҳтару бартаранд.

— Мӯъмин бояд ба он чӣ Худо ба ӯ додааст, қаноат кунад ва ба дунёи дигарон чашм надӯзад.

— Аз ин оят мефаҳмем, ки шодӣ ва ифтихор бояд ба неъматҳои Худованд ва имон бошад, на ба молу сарвати дунё.

— Ин оят моро ба сӯи некӯкорӣ, саховат ва даъвати дигарон ба роҳи рост ҳидоят мекунад ва муҳаббати моро ба Ислом ва Қуръон зиёд мегардонад.