Сураи Аль-Касас — Оят 19

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• يَبْطِشَ: даст дароз кардан барои зарба задан ё ҳамла кардан.
• عَدُوٌّ لَّهُمَا: душмани ҳар ду — яъне мисрӣ (қибтӣ) ки душмани Мӯсо ва исроилӣ буд.
• جَبَّارًا: золим, мутакаббир, касе ки бо зӯроварӣ ҳукмронӣ мекунад.
• الْمُصْلِحِينَ: ислоҳкунандагон, онҳое ки байни мардум сулҳу осоиш барқарор мекунанд.

1. Тафсири оят:

Ҳангоме ки Мӯсо (алайҳис-салом) қасд кард, ки ба қибтии душмани худ ва исроилӣ даст дароз кунад ва ӯро зарба занад, исроилӣ аз сабаби он ки пештар аз даҳони Мӯсо сухани сахт шунида буд, гумон кард, ки Мӯсо мехоҳад ӯро низ бикушад. Ба ин хотир ба Мӯсо гуфт: «Эй Мӯсо! Оё мехоҳӣ маро бикушӣ, чунон ки дирӯз як нафарро куштаӣ? Ту танҳо мехоҳӣ дар замин золиму мутакаббир бошӣ ва мардумро ба ноҳақ бикушӣ, на он ки аз ислоҳкунандагон ва сулҳоварон бошӣ.»

Дар воқеъ, Мӯсо барои ёрии исроилӣ ва дур кардани зулми қибтӣ ғазабнок шуда буд, на барои куштани исроилӣ. Аммо исроилӣ аз рӯи хато ва тарс чунин гуфт. Ҳамин сухан боиси он шуд, ки розӣ ошкор гардад ва мардум бифаҳманд, ки қотили он нафари дирӯза Мӯсо будааст. Ин хабар ба Фиръавн расид ва ӯ бо дарбориёнаш қасди куштани Мӯсоро карданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳатто паёмбарон низ метавонанд дар зоҳир дар ҳолате қарор гиранд, ки мардум онҳоро нодуруст фаҳманд, аммо Худованд ҳақиқатро ҳифз мекунад.
• Ғазаб ва хашм метавонад боиси хатоҳои бузург шавад; аз ин рӯ, бояд худро аз ғазаби ноҳақ нигоҳ дошт.
• Худованд бандагони худро дар лаҳзаҳои душвор танҳо намегузорад ва роҳи наҷотро нишон медиҳад.
• Ислоҳ байни мардум ва дурӣ аз зулму зӯроварӣ сифати бандагони солеҳ аст, ки Қуръон онро ситоиш мекунад.
• Қуръон ҳатто воқеаҳои таърихиро бо нозукии тамом нақл мекунад, то мардум аз он ибрат гиранд ва ба роҳи рост ҳидоят шаванд.