Сураи Аль Имран — Оят 131

1. Маънои калимаҳо:

— «وَاتَّقُوا»: парҳез кунед, худро нигаҳ доред.

— «النَّارَ»: оташи дӯзах.

— «أُعِدَّتْ»: омода карда шудааст, муҳайё гардидааст.

— «لِلْكَافِرِينَ»: барои кофирон, яъне онҳое, ки ба Худо ва паёмбараш имон наоварданд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол бандагони худро ҳушдор медиҳад, ки худро аз оташи дӯзах эмин нигоҳ доред. Ин оташест, ки барои кофирон омода карда шудааст. Парҳезгорӣ аз дӯзах бо иҷрои амалҳои некӯ ва тарки корҳои ҳаром амалӣ мешавад. Яъне, байни худ ва он оташ сипаре созед, ки шуморо аз он ҳифз кунад. Ин оят ҳамчунин ба муъминон таъкид мекунад, ки агар онҳо низ аз фармонҳои Худо саркашӣ кунанд ва аз корҳои ҳаром парҳез накунанд, метавонанд ба ҳамон сарнатиште гирифтор шаванд, ки барои кофирон омода шудааст. Пас, ин оят бисёр ҳашамнок аст ва дили инсонро ба бедорӣ ва эҳтиёт водор мекунад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша аз Худо битарсем ва худро аз гуноҳҳо нигаҳ дорем.

— Нишон медиҳад, ки наҷот аз дӯзах танҳо бо амалҳои солеҳ ва тарки ҳаром муяссар мешавад.

— Дар дили инсон эҳсоси масъулият ва ҳушёриро бедор мекунад, то ҳеҷ гоҳ аз роҳи рост дур нашавем.

— Моро ба сӯи раҳмати Худо ва тавба водор мекунад, зеро Худо одил аст ва ҳар касро мувофиқи амалаш ҷазо медиҳад.

— Ин оят ҳамчунин ба мо меомӯзад, ки барои охират омода бошем ва дунёро мақсади ниҳоӣ нагирем.