Сураи Аль Имран — Оят 132

1. Маънии калимаҳои муҳим:

— «أَطِيعُوا»: итоат кунед, фармонбардорӣ намоед.

— «لَعَلَّكُمْ»: то шояд, ба умеди он ки.

— «تُرْحَمُونَ»: раҳм карда шавед, марҳамат ва лутфи Худо ба шумо расад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба бандагони муъмин фармон медиҳад, ки Ӯро итоат кунанд — яъне амрҳои Ӯро ба ҷо оваранд ва аз манъкардаҳои Ӯ, аз қабили рибохӯрӣ ва дигар корҳои ҳаром, даст кашанд. Ҳамчунин фармон медиҳад, ки ба Паёмбар (с) итоат намоянд, зеро итоати Паёмбар итоати Худост ва роҳи расидан ба ризои Ӯст. Итоат кардан дар амрҳо ва парҳез кардан аз наҳйҳо сабаби ба даст овардани раҳмати Худо дар дунё ва охират мегардад. Пас ҳар кас хоҳони раҳмат ва некбахтӣ бошад, бояд ин ду итоатро — итоати Худо ва итоати Расул — дар зиндагии худ ҷой диҳад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Итоати Худо ва Паёмбар (с) калиди раҳмати илоҳӣ аст; ҳар ки мехоҳад мавриди марҳамати Худо қарор гирад, бояд ин роҳро пеша кунад.

— Дар оят итоати Паёмбар (с) дар канори итоати Худо зикр шудааст, ки ин нишони азими мақоми Паёмбар ва зарурати пайравӣ аз суннати ӯст.

— Раҳмати Худо танҳо ба дунё маҳдуд нест, балки дар охират ҳам давом мекунад; итоаткорӣ сабаби некбахтии ҳарду ҷаҳон мешавад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки дини ислом дини итоат ва фармонбардорӣ аст ва дар он ҳам амрҳо ва ҳам наҳйҳо барои саодати инсон ҳикмат доранд.

— Ҳар кас ба ин даъвати Худо ҷавоб диҳад ва аз дил ба итоат гардан наад, умеди раҳмати Худоро дорад ва ин умед ба дил оромиш ва ба ҳаёт баркат меорад.