Сураи Аль Имран — Оят 130

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• الرِّبَا (ар-рибо): зиёдатӣ дар қарз ё муомила, ки бидуни ивази шаръӣ гирифта мешавад.
• أَضْعَافًا مُّضَاعَفَةً (азъофан музоъафатан): чанд баробар афзудашуда, яъне зиёдате, ки сол ба сол афзун мегардад.
• وَاتَّقُوا اللَّهَ (ваттақуллоҳ): аз Аллоҳ битарсед ва фармонҳояшро ба ҷо оред, аз манъкардаҳояш дур шавед.
• تُفْلِحُونَ (туфлиҳун): комёб шавед, наҷот ёбед, ба мурод расед дар дунё ва охират.

1. Тафсири оят:

Эй касоне, ки ба Аллоҳ ва Расулаш имон овардаед, рибо нахӯред, яъне аз қарздиҳанда зиёдатиро талаб накунед, ки он чанд баробар афзуда шудааст. Ин кор одати мардуми давраи ҷоҳилият буд, ки ҳангоми расидани мӯҳлати қарз мегуфтанд: «ё қарзатро бидеҳ, ё зиёдатӣ бипардоз», ва ҳамин тавр сол ба сол мол афзун мешуд. Шумо бояд танҳо сармояи асосии худро бигиред ва аз ҳар гуна зиёдатии рибоӣ дур бошед. Аз Аллоҳ битарсед ва фармонҳояшро ба ҷо оред, то дар дунё ва охират комёб ва наҷот ёбед.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят мӯъминонро аз рибо, ки яке аз бузургтарин гуноҳон аст, огоҳ мекунад ва онҳоро ба роҳи ҳалол ҳидоят менамояд.
• Тақво ва парҳезгорӣ сабаби фалаҳ (комёбӣ) дар ҳаёти дунё ва охират аст.
• Ислом адолатро дар муомилаҳои молӣ таъмин мекунад ва аз зулм ба қарздор манъ мекунад.
• Пайравӣ аз фармонҳои Аллоҳ ва дурӣ аз ҳаром сабаби баракат ва оромиш дар зиндагӣ мегардад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки сарвати худро бо роҳи пок ба даст орем ва аз роҳҳои ношоиста парҳез кунем, то дар назди Аллоҳ ва мардум сарбаланд бошем.