سورت آل عمران — آیت 146

د کلمو معناګانې:

• وَکَأَیِّن: څومره ډېر، ډېر شمېر.
• رِبِّیّونَ: داسې ډلې چې د خپل نبي تابع وي او د هغه په شا او خوا کې جهاد کوي؛ ځینو مفسرینو ویلي چې دا هغه خلک دي چې په علم او عبادت کې ژور مهارت لري.
• وَهَنُوا: سست شول، زړه یې مات شو، وېرېدل.
• ضَعُفُوا: کمزوري شول، د جنګ کولو توان یې له لاسه ورکړ.
• اسْتَکَانُوا: د دښمن تابع شول، ورته تسلیم شول، ذلت ومنله.

تفسیر:

الله تعالیٰ په دې آیت کې د هغو پیغمبرانو او د هغوی د پلویانو یادونه کوي چې په جهاد کې یې ډېر سختۍ او تکلیفونه زغمل. معنا دا ده چې څومره ډېر پیغمبران وو چې له هغوی سره ډېر شمېر مخلصین او پیروان په جهاد کې وو، خو کله چې په لاره د الله کې دوی ته تکلیف ورسېد — لکه ټپي کېدل، وژل کېدل، یا نور مصیبتونه — نو دوی سست نه شول، زړه یې نه مات شو، او نه یې له جهاده لاس واخیست. دوی کمزوري نه شول چې د دښمن مقابلې ته ودرېږي، او نه یې د دښمن په وړاندې سر ټیټ کړ او تسلیم شول. بلکه دوی په کلکه ودرېدل، صبر یې وکړ، او ثابت قدمه پاتې شول. الله تعالیٰ د داسې صبر کوونکو خلکو سره مینه کوي او دوی ته د خپل رضایت او مرستې ژمنه ورکوي.

فايدې:

• صبر په سختيو کې د الله تعالیٰ د مینې د ترلاسه کولو سبب ګرځي؛ څوک چې په لاره د الله کې صبر کوي، الله ورسره مینه کوي.
• د پیغمبرانو پیروانو ته دا درس دی چې په جهاد او د حق په ملاتړ کې باید ثابت قدمه واوسو، که څه هم سختۍ او مصیبتونه راشي.
• د دښمن په وړاندې تسلیمېدل، وېرېدل، یا کمزوري ښودل د مسلمان لپاره ناروا کار دی؛ بلکې باید په زړورتیا او صبر سره ودرېږي.
• دا آیت مسلمانانو ته تسلیت او هڅونه ورکوي چې که په لاره د الله کې تاوان یا تکلیف ورسیږي، نو دا د دوی د ایمان د ازموینې لپاره دی، او باید له دې امله زړه مات نه کړي.
• د الله تعالیٰ مینه د هغو خلکو سره ده چې په صبر سره خپل دین او حق ته ولاړ وي، نه د هغو خلکو سره چې په اسانۍ تسلیم شي.