Сураи Аль Имран Оят 146 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Чӣ басо паёмбароне, ки худодӯстони бисер ҳамроҳи онон ба ҷанг…

Аль Имран · 146/200

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Аль Имран

وَكَأَيِّن مِّن نَّبِيٍّ قَاتَلَ مَعَهُ رِبِّيُّونَ كَثِيرٌ فَمَا وَهَنُوا لِمَا أَصَابَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَمَا ضَعُفُوا وَمَا اسْتَكَانُوا ۗ وَاللَّهُ يُحِبُّ الصَّابِرِينَ ۝١٤٦

🔤 Transliteration

Wa ka aiyim min Nabiyyin qaatala ma`ahoo ribbiyyoona kaseerun famaa wahanoo limaaa Asaabahum fee sabeelil laahi wa maa da`ufoo wa mas takaanoo; wallaahu yuhibbus saabireen

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Чӣ басо паёмбароне, ки худодӯстони бисер ҳамроҳи онон ба ҷанг рафтанд ва дар роҳи Худо, ҳарчӣ ба онҳо расид, сустӣ накарданд ва нотавон нашуданд ва сар фуруд наёварданд ва Худо сабркунандагонро дӯст дорад.

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳои душворфаҳм:

«وَكَأَيِّن» — яъне «ва чӣ бисёр», «чандон ки».
«رِبِّيُّون» — ҷамъҳои зиёди пайравони содиқ, олимону ибодатгарон, ки барои Худо ҷанг мекарданд.
«وَهَنُوا» — тарсиданд, суст шуданд, дилҳояшон ларзид.
«اسْتَكَانُوا» — хор шуданд, ба душман фурӯтанӣ ва итоат карданд.

Тафсири оят:

Дар ин оят Худованди мутаъол бандагони худро тасаллӣ медиҳад ва мефармояд, ки пеш аз шумо низ паёмбарони зиёде буданд, ки бо онҳо ҷамъҳои бисёре аз мӯъминони содиқ ҳамроҳ шуда, дар роҳи Худо ҷангиданд. Вақте ки дар ин роҳ ба онҳо захм ва кушта шудан расид, аз ин сабаб суст нашуданд, тарс надоштанд ва аз майдони ҷанг нагурехтанд. Онҳо на аз ҷиҳати ҷисмонӣ нотавон шуданд ва на аз ҷиҳати рӯҳӣ шикаст хӯрданд, балки бо сабру устуворӣ дар роҳи ҳақ истодагӣ карданд. Онҳо ба душмани худ хорӣ ва фурӯтанӣ нишон надоданд, балки то охирин нафас устувор монданд. Худованд бандагони сабурро, ки дар сахтиҳо ва ногувориҳо дар роҳи Ӯ пойдор мемонанд, дӯст медорад ва ба онҳо подоши бузург медиҳад.

Фоидаҳои омӯзанда аз ин оят:

Ин оят нишон медиҳад, ки сабр ва устуворӣ дар роҳи Худо сифати пайғамбарон ва пайравони онҳост, на тарс ва ақибнишинӣ.
Мусулмон бояд дар рӯзҳои сахтӣ дилашро қавӣ нигоҳ дорад ва аз озмоишҳо наҳаросад, зеро ин роҳи Худост.
Худованд сабурҳоро дӯст медорад; пас ҳар кас сабр кунад, ба муҳаббати Худо наздик мешавад.
Ин оят ба мӯъминон умед мебахшад, ки агар онҳо мисли пешиниён сабр кунанд, Худо онҳоро танҳо намегузорад ва подоши некӯ медиҳад.
Сабр дар роҳи ҳақ на танҳо шикаст нест, балки сабаби иззат, устуворӣ ва наздикии ба Худованд аст.

📜 Оят 144-148 — Сураи Аль Имран

144وَمَا مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِن قَبْلِهِ الرُّسُلُ ۚ أَفَإِن مَّاتَ أَوْ قُتِلَ انقَلَبْتُمْ عَلَىٰ أَعْقَابِكُمْ ۚ وَمَن يَنقَلِبْ عَلَىٰ عَقِبَيْهِ فَلَن يَضُرَّ اللَّهَ شَيْئًا ۗ وَسَيَجْزِي اللَّهُ الشَّاكِرِينَ

Шубҳае нест, ки Муҳаммад паёмбарест, ки пеш аз ӯ паёмбароне дигар будаанд. Оё агар бимирад ё кушта шавад, шумо ба дини пешини худ бозмегардед? Ҳар кас, ки бозгардад, ҳеҷ зиёне ба Худо нахоҳад расонид. Худо шукргузоронро подош (мукофот) хоҳад дод.

145وَمَا كَانَ لِنَفْسٍ أَن تَمُوتَ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ كِتَابًا مُّؤَجَّلًا ۗ وَمَن يُرِدْ ثَوَابَ الدُّنْيَا نُؤْتِهِ مِنْهَا وَمَن يُرِدْ ثَوَابَ الْآخِرَةِ نُؤْتِهِ مِنْهَا ۚ وَسَنَجْزِي الشَّاكِرِينَ

Ҳеч кас бе фармони Худо намемирад. Муддат навишта шудааст. Ҳар кас хоҳони савоби инҷаҳонӣ бошад, ба ӯ медиҳем ва ҳар кас хоҳони савоби онҷаҳонӣ бошад, ба ӯ медиҳем ва шокиронро подош хоҳем дод!

146وَكَأَيِّن مِّن نَّبِيٍّ قَاتَلَ مَعَهُ رِبِّيُّونَ كَثِيرٌ فَمَا وَهَنُوا لِمَا أَصَابَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَمَا ضَعُفُوا وَمَا اسْتَكَانُوا ۗ وَاللَّهُ يُحِبُّ الصَّابِرِينَ

147وَمَا كَانَ قَوْلَهُمْ إِلَّا أَن قَالُوا رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَإِسْرَافَنَا فِي أَمْرِنَا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَانصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ

Суханашон ҷуз ин набуд, ки мегуфтанд: «Эй Парвардигори мо, гуноҳони моро ва зиёдаравиҳои моро дар корҳо биёмурз ва моро собитқадам гардон ва дар баробари кофирон ёрӣ кун».

148فَآتَاهُمُ اللَّهُ ثَوَابَ الدُّنْيَا وَحُسْنَ ثَوَابِ الْآخِرَةِ ۗ وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ

Худо подоши инҷаҳонӣ ва подоши неки онҷаҳониро ба онҳо арзонӣ дошт ва Худо накӯкоронро дуст дорад!

← Оят 145 📖 Аль Имран Оят 147 →

Аль ИмранФеҳристи Қуръон

200Оят

MedinanRevelation

146Оят

Тарҷума — Аль Имран 146

Сураи Аль Имран Оят 146 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Чӣ басо паёмбароне, ки худодӯстони бисер ҳамроҳи онон ба ҷанг…

Сураи Оят 146/200 — Сураи Аль Имран آل عمران (Medinan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Аль Имран Гӯш кун, Сураи Аль Имран Тарҷума, Сураи Аль Имран mp3, Сураи Аль Имран pdf. Оят 144–148. Ба Тоҷикӣ: Русский.