سورت آل عمران — آیت 147

د کلمو معناګانې:

• ذُنُوبَنَا: زموږ کوچني ګناهونه.
• إِسْرَافَنَا: زموږ له حده تېری او لوی ګناهونه.
• ثَبِّتْ أَقْدَامَنَا: زموږ قدمونه په کلکه ودروله (په جګړه کې ثابت قدم وساتئ).
• الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ: هغه خلک چې ستا په وحدانیت او ستا د پیغمبرانو په رسالت منکر دي.

د آیت تفسیر:

دا آیت د هغو صبر کونکو بندګانو په اړه بیانوي چې د دښمن سره په جګړه کې له سختو مصیبتونو او ازمایښتونو سره مخ شول، خو د دوی خبره او دعا دا نه وه چې شکایت وکړي یا ناامیده شي، بلکې د دوی یوازینۍ خبره دا وه چې له خپل رب څخه یې د بخښنې غوښتنه وکړه. دوی وویل: "ای زموږ ربه! زموږ کوچني ګناهونه او زموږ هغه لوی تېریونه چې په خپل کار کې مو کړي دي وبخښه، او زموږ قدمونه په کلکه ودروله ترڅو د دښمن په مقابل کې له ثبات او استقامت نه ټوټې نه شو، او د هغو خلکو پر وړاندې زموږ مرسته وکړه چې ستا په وحدانیت او ستا د پیغمبرانو په رسالت کافر دي."

دا دعا ښیي چې دوی په سختو حالاتو کې هم له الله تعالی څخه نه ناامیده شول، بلکې د خپلو ګناهونو د بخښنې، د ثبات او د بریا غوښتنه یې وکړه. دوی پوهیدل چې بریا یوازې د الله تعالی په مرسته ده، او د دښمن پر وړاندې ثبات د الله تعالی په توفیق سره ممکن دی.

فايدې:

1. په سختو مصیبتونو او ازمایښتونو کې باید د بندګۍ او دعا ژبه ونیول شي، نه د شکایت او ناامیدۍ ژبه.
2. د ګناهونو اعتراف او د بخښنې غوښتنه د مؤمن له مهمو صفاتو څخه ده، ځکه چې دا د عاجزۍ او د الله تعالی پر رحمت د باور ښودنه کوي.
3. د جګړې په وخت کې د ثبات غوښتنه او د الله تعالی پر مرستې توکل کول د مؤمن د بریا لامل ګرځي.
4. دا آیت د مسلمانانو لپاره دا درس لري چې د دښمن پر وړاندې باید له الله تعالی څخه مرسته وغواړي، نه له خپل ځواک او وسایلو څخه ووېرېږي یا پرې ډاډه شي.